Od ponad wieku czerwono-biała latarnia morska wskazuje statkom właściwą drogę.
Obecnie latarnia morska Hörnum przyciąga wzrok i jest jedyną latarnią morską na wyspie Sylt, którą można zwiedzać.
19
Świecące na wiele mil
33
metrów wysokości
128
Schody do platformy widokowej
576
Roczne wycieczki z przewodnikiem
Latarnia morska Hörnum
Symbol południa wyspy
Wycieczki do latarni morskich
Podczas regularnie oferowanych wycieczek z przewodnikiem możesz wspiąć się na latarnię morską i z galerii znajdującej się na dużej wysokości podziwiać wspaniały widok na wyspy i świat Hallig w Północnej Fryzji. Ponieważ wycieczka do latarni morskiej jest jedną z najpopularniejszych atrakcji wyspy, bilety zawsze szybko się wyprzedają.
Wszystkie informacje w skrócie:
-
Można już rezerwować wycieczki z przewodnikiem na rok 2026.
-
Od kwietnia do października każdego Poniedziałek, Środa, Czwartek, Piątek
-
Każdy w 09:00, 10:00, 11:00, 12:00
-
Dzieci muszą mieć co najmniej 8 lat, aby móc zwiedzić latarnię morską. Może być wymagany dowód tożsamości.
Rezerwacji można dokonać wyłącznie online w kalendarz wydarzeń -
Miejsce spotkania znajduje się przy znaku wskazującym latarnię morską po lewej stronie domu „Na wydmie 50” (przed płotem myśliwskim, proszę nie podchodzić do latarni morskiej bez przewodnika!)
-
Dzieci poniżej 8 roku życia mający pozwolenie na ze względów ubezpieczeniowych nie brać udziału w wycieczce do latarni morskiejProsimy o zrozumienie, że zwierzęta nie Nie wolno wnosić żadnych przedmiotów osobistych. Podczas zwiedzania wieży obowiązuje zakaz palenia i spożywania posiłków.
-
Należy pamiętać, że na terenie latarni morskiej oraz w samej wieży, brak sanitariatów są.
-
Proszę zwrócić uwagę na Ostrzeżenia dotyczące zawrotów głowy i specjalne Stres u osób noszących rozruszniki serca.
Historia latarni morskiej Hörnum
Budowa latarni morskiej
W 1907 roku na wydmie zbudowano żeliwną wieżę, która miała oznaczać szlak żeglugowy między wyspą Sylt a sąsiednią wyspą Amrum. Został oddany do użytku 08 sierpnia 1907 roku.
Nietypowa klasa
W jednym z pomieszczeń wieży, gdzie na zewnętrznej ścianie widoczny jest biały pierścień, mieściła się kiedyś szkoła Hörnum. Prawdopodobnie najmniejsza szkoła w Niemczech, ale z fantastycznym widokiem.
Niech stanie się światłość!
Latarnia morska nie była podłączona do sieci energetycznej aż do 1948 roku. Wcześniej prąd dostarczały jej dwa jednocylindrowe silniki cieplne.
Nie ma już latarnika
Światło, które świeci na odległość ponad 50 kilometrów w głąb morza z wysokości prawie 40 metrów, jest od tamtej pory sterowane zdalnie (podobnie jak w przypadku innych latarni morskich na wyspie Sylt).
Plan
W 1905 roku parlament krajowy zatwierdził kompleksowy plan, którego koszt wyniósł około 1,3 miliona marek. Miał on na celu zabezpieczenie żeglugi przybrzeżnej na zachodnim wybrzeżu Szlezwiku-Holsztynu. Wdrożenie rozwiązania w bardzo trudnym terenie wymagało nowatorskiego rozwiązania. Walter Körte, czołowa postać pruskiej żeglugi, zdecydował się na budowę trzech wież o wysokości około 40 m, składających się z pojedynczych elementów żeliwnych. Były to wieże Westerhever, Pellworm i Hörnum.
PRZYGOTOWANIE
Huta żelaza w Isselburgu otrzymała kontrakt na produkcję w 1906 roku. W tym celu odlewano pojedyncze płyty segmentowe o wymiarach 80 cm x 90 cm i wadze od 80 do 100 kg. Układając te płyty jeden na drugim, tzw. „tubbingi”, można było tworzyć okrągłe wieże zwężające się ku górze. Podłogi pośrednie i schody latarni morskich również wykonano z elementów żeliwnych. Podczas produkcji ponad 600 pojedynczych płyt na wieżę, segmenty zostały pokryte powłoką grafitową, która okazała się optymalną ochroną przed rdzą. Na terenie huty Isselburg wieże zostały zmontowane i przetestowane, a następnie rozmontowane na czas transportu.
BUDOWA
Celem podróży do latarni morskiej Hörnum był południowy kraniec wyspy Sylt, tzw. „biała wydma”, na południe od „blanken Tälchen”. Fundament wykonano na 17-metrowej wydmie, za pomocą okrągłej płyty betonowej o grubości 70 cm. Trzon wieży waży około 92 tony. Latarnia składa się z konstrukcji z blachy stalowej pokrytej blachą stalową i dachu pokrytego miedzią o grubości 1,5 mm.
LATARNIA MORSKA
Hörnum było „nowoczesnym” ogniskiem, które od samego początku było zasilane energią elektryczną. Do zasilania latarni wykorzystano dwa jednocylindrowe silniki cieplne, każdy o mocy 12 KM, połączone z dynamami. Buforowanie energii odbywało się za pomocą dwóch baterii akumulatorów. Pojemność akumulatorów została obliczona tak, aby całkowite zapotrzebowanie na energię wystarczało na całą najdłuższą zimową noc trwającą 17 godzin. Hörnum nie było podłączone do sieci energetycznej aż do 1948 roku.
TERAZNIEJSZOŚĆ
Ostatnim latarnikiem w Hörnum (w latach 1960–1974) był Manfred Karwin. Zostawił latarnię z automatem. Obecnie jest on kontrolowany i monitorowany zdalnie przez Zarząd Gospodarki Wodnej i Żeglugowej w Tönning. Latarnia morska Hörnum od 1994 roku znajduje się na liście zabytków.
Dowiedz się więcej
Każdy element żeliwny oznaczony jest literą. Ma to na celu zapobiegnięcie pomyleniu elementów podczas montażu. Pierścieniowa struktura wieży jest oznaczona od dołu do góry w kolejności alfabetycznej.
Latarnia składa się z przykręcanych elementów żeliwnych. Dostawcą była odlewnia żelaza „Isselburger Hütte”, która wyprodukowała inne identyczne wieże (Westhever, Pellworm) i miała monopol na produkcję pruskich skrzynek pocztowych.
Latarnia morska znajduje się na najwyższym poziomie. Obecnie latarnią morską steruje się z Tönning (odległość około 100 km), a zatrudnianie latarnika nie jest już konieczne. Jednostka zasilająca znajduje się na osobnym piętrze.
