Stela artystyczna Valeska Gert

W 1950 roku w Kampen otwarto najdziwniejszą restaurację, jaką kiedykolwiek widziano na wyspie: „Ziegenstall”. Nazwa mówi sama za siebie: drewniane ławki, stołki do dojenia i żłoby tworzą atmosferę, do której trzeba się przyzwyczaić. Na jednej ze ścian widnieje napis: „Goście są jak kozy – doją się i beczą”. Dowcipne kelnerki, z których wiele to początkujące aktorki i tancerki, szybko śpiewają piosenkę lub recytują wiersz, serwując drinki. Zarobione napiwki stanowią ich wynagrodzenie. Valeska Gert – właściwie Gertrud Valesca Samosch – była kobietą zupełnie niekonwencjonalną, ekscentryczną i impulsywną. Już jako uczennica, córka rodziny z klasy średniej, pudrowała sobie twarz na biało i malowała usta na jaskrawoczerwono, ku wielkiemu przerażeniu swoich nauczycieli. W młodym wieku zaczęła brać lekcje tańca i aktorstwa i wkrótce odniosła pierwsze sukcesy jako tancerka solowa. Na scenach Europy jest uznawana za „groteskową wampirzycę”. Jej ekspresyjne pantomimy taneczne przypominają te wykonywane przez opętaną osobę. W 1933 roku Valeska Gert opuściła Niemcy, gdzie jako Żydówka nie była tolerowana i zabroniono jej występować. Po przymusowym wygnaniu do Francji, Anglii i USA, Valeska Gert wraca po zakończeniu wojny do Niemiec. Tutaj otworzyła modną restaurację „Hexenküche” w Berlinie i później kręciła filmy z tak znanymi reżyserami, jak Fellini, Fassbinder i Schlöndorff. Kobieta, która wyznała sama przed sobą, że jest czarownicą, przybyła do Kampen po raz pierwszy w 1930 r. z polecenia przyjaciół. Spodobało jej się to tak bardzo, że poprosiła męża o zbudowanie jej domu. W 1951 roku Valeska Gert przeprowadziła się z Berlina do swojego domu na wyspie Sylt, który przekształciła w restaurację. Goście siedzą tu na workach z sianem, a podłoga także jest usiana sianem – pewnego dnia krowa wyczuwa zapach i próbuje przecisnąć się przez wejście. „Wielu gości uważa, że ​​jest tu bałagan. Ale nie zdają sobie sprawy, ile wysiłku wkładamy każdego dnia, aby stworzyć ten bałagan” – wyznała kiedyś właścicielka. Pod koniec życia Valeska Gert leży na kanapie i jęczy: „Nie przeżyję następnej zimy. Program telewizyjny jest tak zły”. Pewnego marcowego dnia w 1978 roku sąsiad, którego podejrzliwość wzbudziło żałosne miauczenie jego domowego kota, zgłosił sprawę policji. Kiedy drzwi wejściowe do mieszkania znajdującego się obok „koziej szopy” zostają wyważone, wielka aktorka zostaje znaleziona martwa. Valeska Gert jest pochowana w Berlinie. Swój dom pozostawia bliskiej przyjaciółce. Jest to dziennikarz telewizyjny Werner Höfer. Niedługo potem kazał zburzyć „kozią stajnię”, a na jej miejscu wybudować nowoczesny dom.