Stela artystyczna Siegfried Jacobsohn

„Wróciłem, pocałowałem ziemię ze łzami w oczach. Moje serce żyje tylko tutaj”. Tak zachwycał się pewien letni gość w 1925 roku, a nawet rok później jego miłość do wyspy nie osłabła: „Człowieku, jak tu pięknie! Płaczę nieustannie ze szczęścia”. Jednakże człowiek, który dał upust swoim uczuciom, mógł tylko częściowo cieszyć się szczęściem lata na Sylcie. Ponieważ Siegfried Jacobsohn ma dużo zajęć – daleko od Berlina wydawca tygodnika „Die Weltbühne”, o wpływach politycznych i artystycznych, trzyma go mocno w ryzach, a skutki tego odczuwa szczególnie jedna osoba: w latach dwudziestych Jacobsohn niemal codziennie wysyła ze swojej letniej rezydencji listy z oficjalnymi instrukcjami i prywatnymi przypisami do jednego ze swoich najbardziej kompetentnych współpracowników w Berlinie: Kurta Tucholsky’ego. Jeszcze przed I wojną światową Jacobsohn spędzał wakacje letnie u rolnika w Kampen. W 1920 roku, gdy kupił stary fryzyjski dom, wieś stała się jego drugim domem. W kolejnych latach latem urządzał tu swój gabinet na świeżym powietrzu: biurko zastąpiła deska ustawiona na dwóch kobyłkach, osłonięta od wiatru płótnem. „Moje szczęście bierze się z kupna domu. Teraz wiem, gdzie jest moje miejsce” – mówi radośnie nowy mieszkaniec. „Moim jedynym zmartwieniem jest to, że w domu nie ma światła elektrycznego, a piec jest tylko w jednym pokoju; w przeciwnym razie pewnie zostałbym tu całą zimę”.
W 1921 roku Jacobsohn spodziewał się wybitnego gościa: „Tego popołudnia mój niski strzech miał zaszczyt gościć pod sobą Thomasa Manna. Nie znał wyspy i był tak przytłoczony, że chciałby natychmiast kupić fryzyjski dom lub ziemię”. Kiedy Jacobsohn nie pracuje, lubi spędzać czas na plaży. „Codziennie, zawsze przez godzinę, czasem nawet dwie, jestem nad morzem” – opowiada Heinrichowi Tiedemannowi, właścicielowi pensjonatu „Kliff ende”. A tancerka Valeska Gert, dobra przyjaciółka, podsumowuje: „Jacobsohn nigdy nie zdejmował żółtego szlafroka, pływał jak ryba w Morzu Północnym i często i serdecznie się śmiał”. Ale Jacobsohn czasami jest też prawdziwym narzekaczem. „Ludzie z Kampen to zdegenerowani piraci. Śpiewają „Jesteśmy dumni, że jesteśmy Fryzami”. I jesteśmy szczęśliwi, kiedy nie widzimy nikogo. Westerland to „obrzydliwy nadmorski kurort” i ogólnie rzecz biorąc, „gdyby ci wyspiarze nie byli o wiele, wiele gorsi od berlińczyków, to bym tu został”. Przynajmniej oszczędzono mu jednego smutku. Po śmierci Jacobsohna autor Hermann Kasack zanotował w „Weltbühne”: „Jacobsohn kochał odosobnione życie w Kampen. Nie cierpiał budowy tamy. Wkrótce prawdopodobnie będzie musiał uciekać jeszcze dalej, powiedział. Cóż, oszczędzono mu kłopotu wjazdu na wyspę przez nasyp kolejowy.