Stela artystyczna Prof. Dr. Wilhelm Waetzoldt

W Kampen napisał kilka sztandarowych prac na temat niemieckiej historii sztuki: Profesor dr Wilhelm Waetzoldt, uznany ekspert w swojej dziedzinie, którego kariera zawodowa osiągnęła punkt kulminacyjny w 1927 r., gdy został mianowany dyrektorem generalnym berlińskich muzeów państwowych. Regularnie czerpał twórczą inspirację z wyspy Sylt, którą odwiedził po raz pierwszy w latach dwudziestych XX wieku. W 1920 roku Wilhelm Waetzoldt nabył dom w Kampen, który do dziś pozostaje własnością rodziny. „Wyspa z jej wyjątkowym światłem i w dużej mierze nietkniętą wówczas przyrodą, połączenie morza i bagien, rozległości i wiatru zainspirowały mojego dziadka do spędzania wielu tygodni każdego roku w Kampen i pisania tu scenariuszy” – opowiada jego wnuk. Oprócz natury, na Waetzoldta pobudzający wpływ miał także kontakt z innymi artystami: „Obracał się między innymi z wiolonczelistą Maxem Baldnerem, śpiewaczką kameralną Emmi Leisner, malarzem Edwinem Scharffem, wydawcą Peterem Suhrkampem i historykiem sztuki Fritzem Wichertem”. Po studiach z zakresu historii sztuki w Marburgu i Berlinie, młody Wilhelm Waetzoldt objął swoją pierwszą posadę asystenta w Instytucie Historii Sztuki we Florencji. Później pracował jako bibliotekarz w berlińskich muzeach państwowych, po czym został mianowany profesorem historii sztuki na uniwersytecie w Halle. Tam opowiadał się za interdyscyplinarnym podejściem do historii sztuki w badaniach i nauczaniu. Na początku I wojny światowej Waetzoldt zgłosił się na ochotnika, został wysłany na front zachodni w pobliżu Francji i dwukrotnie został poważnie ranny. Po zakończeniu wojny znalazł nowe pole działania jako starszy radca rządowy w pruskim Ministerstwie Sztuki i Nauki. W tym miejscu opowiadał się za połączeniem akademii sztuk pięknych i szkół rzemiosła artystycznego, promując w ten sposób ścisły związek między sztuką i rzemiosłem. W 1934 roku Wilhelm Waetzoldt objął stanowisko dyrektora generalnego berlińskich muzeów państwowych. Jednym z najważniejszych wydarzeń jego kadencji było uroczyste otwarcie w 1927 roku nowego Muzeum Pergamońskiego w Berlinie wraz z kolekcją starożytnych skarbów. W uroczystości wzięło udział wielu wysoko postawionych gości honorowych z Niemiec i zagranicy. Jednak nowe stosunki władzy doprowadziły do ​​odsunięcia Waetzoldta od stanowiska w 1930 r. – oskarżono go o odmowę zwalniania pracowników pochodzenia żydowskiego i zbytnie zwrócenie się ku sztuce nowoczesnej. W 1933 roku został ponownie mianowany profesorem na uniwersytecie w Halle. Waetzoldt nie dożył końca II wojny światowej. Zmarł na chorobę serca w styczniu 1934 r. Mały przypis historyczny: Urząd, z którego naziści wygnali Wilhelma Waetzoldta w 1945 r., znalazł kolejnego następcę w 1933 r. Został nim jego syn Stephan Waetzoldt.