Stela artystyczna Paul Weymar

W 1955 roku znane wydawnictwo Kindler opublikowało książkę w pełnej objętości, liczącą sobie aż 800 stron. Książka ta daje wszechstronny wgląd w życie pierwszego kanclerza młodej Republiki Federalnej, została także przetłumaczona na język angielski, włoski i hiszpański oraz autoryzowana przez Konrada Adenauera. Jej autorem był Paul Weymar, którego kariera pisarska rozpoczęła się obiecująco: po studiach prawniczych w Berlinie dostał pracę w renomowanym wydawnictwie Ullstein. Tutaj jednak znalazł się w kręgu komunistycznych intelektualistów, który uległ rozpadowi na skutek wydarzeń związanych z przejęciem władzy przez Hitlera w 1933 r. Weymar został wyrzucony z Izby Literackiej Rzeszy i zwolniony bez uprzedzenia przez wydawcę. Zrozpaczony opuszcza Berlin i, za namową kolegi, udaje się do Kampen. To dziennikarz Hans Zehrer, późniejszy redaktor naczelny gazety „Die Welt”, któremu również naziści zabronili pisania i który od 1934 roku mieszkał przez kilka lat w Kampen. Od tej pory Weymar anonimowo zarabia na życie na Sylcie, pisząc dla innych. W 1936 roku poślubił nianię Dreßler, właścicielkę zajazdu „Zum Roten Kliff” w Kampen i zamieszkał w Kampen. Weymar stał się znany dopiero po wojnie, kiedy napisał biografię Adenauera. Potem powstało kilka powieści historycznych i wiele wierszy, a w 1969 roku Weymar napisał serię powieści dla gazety „Die Welt” zatytułowaną „Wyspa miłości – letnia przygoda na Sylcie”. Zainspirowany swoim przybranym domem, napisał między innymi wiersz zatytułowany „Mała Wieczorna Pociecha Kampen”: „Kiedy robi się ciemno, kiedy robi się ciemno, wtedy nadchodzi wielki, stary pasterz – w swoim płaszczu, niebieskim i ciężkim, ze wschodu przez Morze Wattowe. I powoli wspina się na plażę, podnosząc swoją starą, ciężką rękę: Idź, słońce, idź już spać – zostanę z moimi owcami”. „Dla mojego ojca Sylt stał się polem napięcia między niebem a ziemią, w którym odnajdywał sens i dom, a także czerpał osobiste zaufanie” – stwierdził później jego syn. Sam Paul Weymar zdefiniował Sylt jako „Orplid”, krainę fantazji wymyśloną przez poetę Eduarda Mörike: „Jesteś Orplid, moja kraino, świecąca z daleka. Z morza, twój rozświetlony słońcem brzeg paruje mgłą, która zwilża policzki bogów!” Na wyspie Sylt Paul Weymar również opowiadał się za utworzeniem progymnasium; Najstarszy syn później należał do pierwszej klasy maturalnej Gymnasium, która istnieje do dziś. Powiedział przyjacielowi, który odwiedził Weymar w sierpniu 1971 roku i zastał go chorego w łóżku: „Czekam na śmierć”. Paul Weymar nie mylił się: już kilka tygodni później w kościele Keitum odbyła się ceremonia pogrzebowa.