Stela artystyczna Otto Eglau

Jest 7 sierpnia 1950 roku, upalny letni dzień, kiedy Otto Eglau wysiada z pociągu kolei wyspowej na stacji Kampen. Zgodnie z rekomendacją swojego profesora uniwersyteckiego, młody berliński artysta po raz pierwszy udał się na wyspę Sylt, po tym jak wcześniej był już nad Bałtykiem. Wynajmuje mały pokój w pensjonacie „Odin” i pisze do brata: „Mój nocleg jest bardzo korzystny – 4,50 marki ze śniadaniem i dodatkowo ładne studio”. Intencja jego nauczyciela przyniosła owoce: „Podróż na Sylt była dla mnie kluczowym krokiem” – powiedział Eglau wiele lat później, patrząc wstecz. A jego syn Johannes podsumowuje: „Kształty morza i wybrzeża, przypływy i odpływy, płynąca woda i ślady na piasku lub błocie na równinach błotnych przewijają się przez cały jego świat obrazów”. Po ukończeniu szkoły średniej młody Otto Eglau został powołany do służby wojskowej i wzięty do niewoli, z której został zwolniony w 1947 roku. Następnie rozpoczął studia na Akademii Sztuk Pięknych w rodzinnym Berlinie, a w 1953 roku został mianowany wykładowcą malarstwa i rysunku na Wydziale Architektury Politechniki Berlińskiej. W latach 1951–1970 Eglau odbył liczne podróże studyjne, m.in. do Grecji, Japonii i USA. Swoje prace prezentował na wystawach międzynarodowych, m.in. w Nowym Jorku, Kairze i Rio de Janeiro – do końca życia miał ich ponad sto wystaw indywidualnych i ponad 120 zbiorowych. Od czasu swojej pierwszej wizyty Otto Eglau wielokrotnie powracał do Kampen, często zatrzymując się tam na kilka miesięcy. W końcu, w 1976 roku, nabył dom w stylu fryzyjskim i założył w nim studio i galerię. „Otto Eglau często można było spotkać na plaży Kampen lub na bagnach. Tam zapisywał swoje wrażenia z natury w swoim szkicowniku — nazywał je „znaleziskami oka”. Następnie wcielił w życie to, co zobaczył w swoim studiu” – opowiada jego syn. W całej twórczości artysty dominują wyraźne linie i struktury, które przyniosły mu międzynarodowe uznanie, szczególnie w dziedzinie trawienia kolorem. Jego obrazy, na których zawsze nie widać ludzi, graniczą z abstrakcją. Otto Eglau, odznaczony Orderem Zasługi Republiki Federalnej Niemiec w 1981 r., żywo wyraził swoje aspiracje: „Struktury, które umieszczam za przedmiotami, i linie, które podtrzymują moje obrazy, są oznakami przemijającego życia. Są przypadkowe jak ślad, jaki fala pozostawia na piasku, rozmyte jak granica między morzem a lądem, przemijające jak życie muszli, którą trzymam w dłoni”.