Stela artystyczna Ferdinand Avenarius

W 1903 roku w Kampen zbudowano dom o dość niezwykłej elewacji – na wpół w stylu fryzyjskim, na wpół w sielankowym stylu Schwarzwaldu. Właściciel, Ferdinand Avenarius, był równie kreatywny, jak styl architektoniczny. To właśnie za jego pośrednictwem wielu artystów trafiło do Kampen – a wielu z nich, jak Stefan Zweig i Carl Zuckmayer, mieszkało lub spotykało się w jego domu „Uhlenkamp”. Syn księgarza i bratanek przyrodni sławnego kompozytora Richarda Wagnera początkowo studiował nauki przyrodnicze w Lipsku, a później filozofię, literaturę i historię sztuki w Zurychu. W 1882 roku Ferdinand Avenarius osiedlił się w Dreźnie, gdzie pięć lat później został współzałożycielem i redaktorem czasopisma „Kunstwart”, które wywarło trwały wpływ na edukację swoich czasów.
Od 1903 roku Avenarius spędzał większość wakacji letnich w Kampen. Jego dom „Uhlenkamp” – z jego gabinetu właściciel mógł widzieć aż do ptasiej kryjówki Kampen – miał kilka szczególnych cech. Na pierwszym piętrze znajdował się balkon, dzięki czemu Avenarius mógł czytać i pisać na zewnątrz przez cały dzień, gdy świeciło słońce. Dodatkowo w strzechę wbudowano wannę do opalania nago, niewidoczną z zewnątrz. Kiedy szwajcarski malarz Ernst Kreidolf odwiedził Avenariusa w 1906 roku, zanotował: „Ściany domu były wyłożone drewnem cedrowym z odpadów i szczątków. W domu znajdowała się również beczka wina z odpadów i szczątków. Musiała leżeć w wodzie przez jakiś czas, ponieważ jej zawartość nabrała już nieco morskiego smaku. Podczas mojego pobytu rozmawiano o sztuce i innych poważnych i pięknych rzeczach, co było naturalne u Ferdinanda Avenariusa, tego wspaniałego, wysoce kulturalnego człowieka”. Krajobraz ten był szczególnie bliski sercu pierwszego honorowego obywatela gminy Kampen. Razem z innymi towarzyszami zdołał zapobiec wywiezieniu ziemi ze skały Morsum w celu budowy tamy Hindenburg i zagospodarowania terenu wokół Kampen. „Nic tak pięknego jak Kampen nie ma nigdzie nad Morzem Północnym. Nadal jest. Ale jeśli jeden dom zostanie umieszczony poza wioską, na wrzosowisku lub nawet na wydmach, przestrzeń zostaje zniszczona, oryginalność znika” – ostrzegał Ferdinand Avenarius. Gdy w 1923 roku zmarł na skutek zapalenia płuc, Avenarius zrozumiał, że jego walka nie poszła na marne: kilka miesięcy przed jego śmiercią na wyspie Sylt wyznaczono pierwsze rezerwaty przyrody.