Stela artystyczna Emmi Leisner

Jej talent został jej praktycznie zaszczepiony od urodzenia. Emmi Leisner pochodziła z bardzo muzykalnej rodziny i miała rozwinąć twórczą spuściznę na niespotykane dotąd wyżyny – jej kariera osiągnęła punkt kulminacyjny w postaci międzynarodowych tras koncertowych i występów na Festiwalu Wagnerowskim w Bayreuth. Emmi Leisner znalazła relaks w Kampen. W 1926 roku „Sylt Foreign List” – wówczas wszyscy przybywający goście byli jeszcze publicznie ogłaszani – donosiła 13 czerwca: „Przyjazd Emmi Leisner, Kammersängerin z Berlina, zakwaterowanie w domu „Kliffende” w Kampen”. Dwa lata później kupiła dom w Kampen i miała już własny dom wakacyjny. Podwaliny jej kariery stanowiły studia wokalne w Berlinie. Podczas swojego pierwszego dużego występu w słynnym kościele św. Tomasza w Lipsku śpiewaczka oczarowała publiczność swoim głosem altowym. Tak rozpoczął się triumfalny marsz, który miał poprowadzić ją przez Europę, Amerykę i Orient. Szczególną miłością darzyła twórczość Brahmsa, Schuberta i Hugo Wolfa. Pod koniec życia Emmi Leisner pracowała jako nauczycielka śpiewu, przekazując swoje bogate doświadczenie młodym talentom. Diwa („Uwielbiam słuchać rytmu morza i oddechu wiatru”) pozostała w Kampen niemal do końca swojego życia. „Wielokrotnie wracała do domu w Kampen ze swoich występów gościnnych, ponieważ morze było źródłem jej twórczej energii” – zauważył „Sylter Kurzeitung” i złożył hołd: „Jako interpretatorka pieśni klasycznych i romantycznych zyskała światową sławę. Złoto jej głosu wydaje się niewyczerpane”. Mieszkańcy Syltu i ich goście również mogli się o tym przekonać: w 1951 roku występ śpiewaczki kameralnej był punktem kulminacyjnym „Sylter Festwoche” (Tygodnia Festiwalowego na Sylcie), a rok później wystąpiła w Westerländer Kursaal z orkiestrą symfoniczną. W Kampen Emmi Leisner utrzymywała również kontakty z artystami spoza swojej dziedziny. Z entuzjazmem opowiadała malarzowi Siegwardowi Sprotte: „Szczególnie wydmy List emanują cudownie eksterytorialną atmosferą w wieczornym świetle. Mogłyby być na pustyni, w Persji lub w Meksyku”. A Albert Aereboe zauważył: „Po prostu malowałem Emmi Leisner. Bardzo skomplikowana praca. Ale udało mi się ją wykonać, jak to mówią: w ciele”. W swoim rodzinnym mieście Flensburg piosenkarka, która za życia otrzymała Państwową Nagrodę Artystyczną Szlezwiku-Holsztynu, otrzymała spóźniony hołd w 2010 r.: podczas uroczystości z okazji jej 125. urodzin mówcy podkreślali jej „funkcję wzoru do naśladowania”, a jednocześnie wyrażali zdziwienie, że Emmi Leisner nie otrzymała wówczas honorowego obywatelstwa Flensburga.