Stela artystyczna Emila Nolde

Na początku w ogóle go nie poznaje, nowego gościa. Dopiero przyjaciel zaalarmował Clarę Tiedemann o wychudłym mężczyźnie domagającym się zakwaterowania. To słynny ekspresjonista Emil Nolde, którego gospodarstwo w pobliskim Seebüll przechodzi obecnie renowację. Teraz, w roku 1930, szuka spokojnego miejsca. Znajduje je w pensjonacie Kampen „Kliffende”, prowadzonym przez Clarę Tiedemann. „Przyjechałem do Kampen z farbami, papierem i lnem. Znalazłem okno z widokiem na morze, a nawet małe, piękne studio w szczycie” – wspominał później Nolde w swoich wspomnieniach. W 1887 roku Emil Nolde przybył do Flensburga z wioski składającej się z zaledwie kilku gospodarstw, aby kształcić się na snycerza i kreślarza w miejscowej Szkole Sztuk Stosowanych. Później pracował w różnych fabrykach mebli, uczył w szkole sztuk stosowanych w Szwajcarii, a następnie pracował jako artysta niezależny, dołączając między innymi do słynnego stowarzyszenia artystów „Die Brücke”. W 1926 roku Emil Nolde, który później zmienił swoje prawdziwe nazwisko na Emil Hansen, nawiązując do rodzinnej wioski, nabył ziemię na bagnach Północnej Fryzji. Od tego czasu Nolde i jego żona Ada nadali tej wzniesionej posiadłości, wraz z domem i studiem, nazwę Seebüll. Podczas gdy rzemieślnicy pracowali w Seebüll latem 1930 roku, a Ada Nolde nadzorowała postęp prac, artysta znalazł inspirację do obrazów i licznych akwareli na wyspie Sylt. „Wierny jak robotnik dorywczy, stałem na plaży i malowałem, aż wróciłem do mojego jasnego, pięknego pokoju z obrazami, zmęczony, bardzo zmęczony”. Rozpalony Nolde utrwala na papierze swoje wrażenia z dziewiczego krajobrazu: „Fale, ich dudnienie, chmury, plaża, wydmy, wszystko było moje. Widziałem wzburzone i dzikie piękno, malując z prawdziwą wrażliwością, jakby posłusznie wykonując otrzymane polecenia”. Życie na plaży również go fascynuje: „Ludzie, pływali, nurkowali, bawili się i biegali, niemal zupełnie nago. Piękni, szczupli, grubi, zgarbieni. I malowałem dzieci, jak małe zwierzęta pełzające po żółtym piasku”. Zbliża się lato, a Emil Nolde czuje, że właściwy czas nieuchronnie minął: „Stałem w burzy z chrupiącym piaskiem między zębami i poddałem się melancholijnemu rozmyślaniu. Nie mogłem już znieść szarej jesieni i ciężaru samotności”. Wielki ekspresjonista, którego dzieła charakteryzują się ekspresyjnym doborem barw, nigdy nie powrócił na Sylt. Obecnie jego spuścizną artystyczną opiekuje się Fundacja Nolde w Seebüll i jej oddział w Berlinie, których wystawy czasowe oglądają co roku dziesiątki tysięcy zwiedzających.