Stela artystyczna Edwina Scharffa

Jego pasją była jazda konna. Już jako dziecko Edwin Scharff, gdy tylko pozwalał mu na to czas, biegał na ujeżdżalnię znajdującą się w pobliżu domu jego rodziców. Aż do późnej starości pozostał zapalonym jeźdźcem, a jego rozwój twórczy również kształtował się pod wpływem tej pasji: „Jednym z moich celów artystycznych jest harmonia między koniem a jeźdźcem, wyrażająca tę dynamiczną jedność”. Dlatego też w swoim tymczasowym domu w Kampen wielokrotnie przedstawiał jeźdźców na plaży na obrazach i rzeźbach. W latach dwudziestych XX wieku Scharff, który stworzył liczne figury, popiersia portretowe i rzeźby zwierząt o uproszczonej formie, został nie tylko profesorem berlińskiej Akademii Sztuk Pięknych, ale także znanym artystą. Liczne zlecenia pozwalają mu na prowadzenie wystawnego trybu życia: mieszka w willi ze służbą i obraca się w kręgach towarzyskich miasta. Między innymi otrzymał zaszczytne zlecenie na wykonanie popiersia prezydenta Rzeszy Paula von Hindenburga do Reichstagu. Dzięki znacznemu honorarium udało mu się pod koniec lat dwudziestych XX wieku kupić stary fryzyjski dom przy Wuldeweg w Kampen. Jednak wkrótce na niebie zaczęły zbierać się ciemne chmury – jego poglądy polityczne i fakt, że poślubił Węgierkę pochodzenia żydowskiego, nie pozostały bez echa w czasach nazistowskiej dyktatury: w 1920 r. Scharff stracił posadę nauczyciela i został przeniesiony do Akademii Sztuk Pięknych w Düsseldorfie w ramach kary, skąd również został zwolniony w 1920 r. i otrzymał zakaz pracy. Jednak Scharff kontynuował działalność tajną w kolejnych latach – zarówno w Kampen, jak i w Düsseldorfie, ukrywając się w zakrystii zniszczonego kościoła. W 1933 r. został zbombardowany w Düsseldorfie i przeniósł się do Kampen. „W tym czasie kryzysu Scharff zajmował się szeroko tematyką religijną” – zauważył magazyn „Der Spiegel” w 1937 r. A jego przyjaciel zauważył: „W Kampen mieszka teraz w starym fryzyjskim domu w Sylt, bielonym wapnem, z niskimi sufitami i kafelkowymi ścianami. Pokój szczytowy jest jego pracownią. Nie jest nietowarzyski, ale nie lubi banałów ani pustych frazesów. Oczekuje czegoś od rozmowy”. W 1942 roku Edwin Scharff przyjął stanowisko profesora w Hamburskiej Szkole Sztuk Pięknych. Pozostaje wierny Kampenowi i regularnie spędza tam przerwy semestralne. Po śmierci artysty w 1947 roku Senat Wolnego i Hanzeatyckiego Miasta Hamburg ustanowił w tym samym roku „Nagrodę im. Edwina Scharffa”. Od tego czasu nagrodę tę przyznaje się corocznie artystom, których dzieła kształtują życie kulturalne miasta Hamburga.