Stela artystyczna Dr. Fritz Wichert

Swoje ostatnie miejsce spoczynku znalazł obok dobrego przyjaciela. Sześć lat wcześniej profesor dr Wilhelm Waetzoldt został pochowany na cmentarzu Keitum. Pewnego wilgotnego styczniowego dnia 1951 roku, Fritz Wichert podążył za nim. Świeży grób zdobi prosty głaz wrzosowy, do którego dwa lata później dodano brązową płaskorzeźbę. Fritz Wichert urodził się w Moguncji. Tam syn oficera początkowo zmagał się z wyborem kariery: „Nie byłem zdecydowany, czy pójść w ślady wujka i zostać pisarzem i poetą”. Ale potem postanawia inaczej i studiuje filozofię i historię sztuki. W 1909 roku Fritz Wichert przejął zarządzanie nowo założoną Mannheim Kunsthalle, a w 1923 roku przeniósł się do Frankfurtu nad Menem, gdzie objął stanowisko dyrektora akademii sztuki. Jego zamiłowanie do sztuki nowoczesnej okazało się wadą, gdy nastał reżim nazistowski. Bezskutecznie próbował zwrócić się do Josepha Goebbelsa, aby uniknąć zwolnienia – w 1934 r. historyk sztuki został zmuszony do przejścia na emeryturę. Z goryczą Fritz Wichert postanawia zmienić swoje życie. Wspomina swoje pierwsze wakacje na wyspie Sylt w 1931 r.: „Morze jest absolutnie cudowne. Kiedy idziesz wzdłuż brzegu, patrząc na fale, masz ochotę zerwać ubranie i wbiec do wody” – zachwycał się wówczas. Teraz buduje dom w Kampen. Może codziennie oglądać na własne oczy, jak to będzie wyglądać: na stole w jego mieszkaniu we Frankfurcie stoi model w skali. W 1936 roku Wichert przeprowadził się do nowego domu, „zbudowanego w starym stylu fryzyjskim, o niewielkiej wysokości i niskim dachu”, jak donosił Sylter Zeitung. Nowy mieszkaniec znów zachwyca się przyrodą wyspy Sylt – Morzem Wattowym, „które lśni jak błękitny jedwab w słońcu”, „szemrzącym morzem”, „wdzięcznymi wydmami” i powietrzem, „które jest niczym napój z niebiańskich rąk”. Fritz Wichert podsumowuje to: „Nigdy nie znudzisz się tutejszym krajobrazem. Zawsze jesteś zdumiony”. W ostatnim okresie swojego życia Wichert ponownie objął urząd: był burmistrzem Kampen od 1945 do 1948 roku i w tym czasie „głównie angażował się w ochronę krajobrazu i dobro uchodźców”, jak zauważyła prasa. Kiedy Fritz Wichert zmarł w 1951 roku, społeczność Kampen wspominała jego osiągnięcia w nekrologu: „Jeden z naszych najlepszych przedstawicieli, który zawsze w sposób wzorowy stawał w obronie interesów swojej przybranej ojczyzny i którego życzliwa natura była wszędzie widoczna, odszedł spośród nas.