Naturalnie Sylt

Mały biały - pierwsza latarnia morska po minięciu punktu poboru opłat w Lister Ellenbogen - idealnie oddaje idyllę. Może przypisać sobie superlatyw: 11,3 metrawysoka wieża o wysokości ogniowej 19 metrów, jest najbardziej wysunięty na północ budynek w Niemczech. Na dodatek znajdują się jeszcze dwie kolejne latarnie, które West Tower dzieli ze swoją siostrą, położoną dalej na wschód. Dwie latarnie morskie typu Lister są najstarszymi na zachodnim wybrzeżu i pierwszymi w Niemczech, wykonanymi z żeliwnych, przykręcanych płyt.

Latarnie morskie Lister były 1857 w imieniu Król duński kto był wówczas „szefem” na wyspie Sylt. Budowa była odpowiedzią Danii na dużą liczbę utkniętych na mieliźnie statków handlowych, o których w połowie XIX wieku musieli informować strażnicy plaży na północy Syltu. Szlaki morskie wyspy Sylt, a w szczególności Lister Tief, nadal stanowią wyzwanie.

Bliźniaki oddano do użytku w 1858 roku. Od 1977 roku światła orientacyjne są – co nie jest zbyt romantyczne – sterowane zdalnie. Jeszcze jedna mała wada: nie można ich odwiedzać. Na pocieszenie kilka szczegółów dla osób interesujących się technologią: układ optyczny składa się z soczewki pasowej o ogniskowej 280 mm i wysokości 85 cm. Dla Światło zapewnić na wieżę dwie lampy metalohalogenkowe - jeden pełni dyżur nocny, drugi pozostaje do dyspozycji jako rezerwa na wszelkie ewentualności.

To z pewnością długi proces. Jaki jest wskaźnik sukcesu?
Thomas Bickhardt: 80 procent uczestników kursu jest w stanie raz na zawsze zapomnieć o chorobie morskiej. Seminarium trwa tylko 4,5 godziny.

Niniejsze wydanie dossier nosi tytuł „Sylt nocą”. Pytanie więc brzmi: czy w ogóle wiesz o Sylt Night?
Thomas Blickhardt: Szaleństwo, ale tak naprawdę nie znam w ogóle wyspy Sylt, znam tylko jej stereotypy. Dlatego bardzo cieszę się na tę nową okazję.

Masz jednak duże doświadczenie w bardzo, bardzo długich zimowych nocach na wyspie w północnej Norwegii. Czy boisz się nocy?
Thomas Blickhardt: Nie, wcale nie. Uwielbiam moc i spokój nocy. Jeśli nie mogę spać w nocy, po prostu wstaję i trochę pracuję. Pomocne może okazać się odreagowanie dramatyzmu sytuacji i zachowanie spokoju, nawet gdy nie możesz spać.

Jesteś podróżnikiem. Fascynuje Cię psychologia podróży. Badałeś to podczas studiów. Co motywuje ludzi do podróżowania?
Thomas Blickhardt: Powodów jest wiele, także społecznych, ale najważniejszy jest nieustająca nadzieja, że ​​gdzie indziej życie jest lepsze i łatwiejsze. Co ciekawe, wiele osób podróżuje tylko po to, aby potwierdzić swoje uprzedzenia. Zawsze polecam: wyrzuć wszystkie przewodniki turystyczne, podróżuj z otwartym umysłem i żyj bez zastrzeżeń!

Wygląda na to, że masz dar odpuszczania nawet wielkich rzeczy w życiu…
Thomas Blickhardt: Podoba mi się kilka rzeczy w buddyzmie, chociaż nie jestem wcale religijny. Stare przysłowie zen głosi: „Jeśli spotkasz Buddę na drodze, kopnij go w tyłek, bo wtedy pójdziesz złą drogą!” Już jako student lubiłem buddyjską zasadę nieczepiania się, odpuszczania i przezwyciężania. Dzięki temu można w pełni cieszyć się chwilą.

*Thomas Bickhardt czyta we wtorki. 21 stycznia o godz. 18.30 w „Onkel Johnny`s” 
Plaża Wenningstedt z jego książki „Siła wiatru 15”. Wszystko o zimowym tygodniu przygód na Sylt

W miejscu takim jak „Kamps 7” Na głównej plaży Kampen trudno jest po prostu wypić filiżankę kawy. Nie żeby nie było tu kawy wszelkiego rodzaju w tym drewnianym domu na palach z okrągłym oknem wykuszowym: Ale przez zapierająca dech w piersiach naturaW pewnym sensie każdy napój staje się objawieniem. Gospodarz Christina Böckmann polega bardziej na tym efekcie. Z koncepcją skupiającą się na chwili doświadczenia i ciemności zimowej nocy. 

„Mój mąż i ja uwielbiamy kulturę schronisk górskich. To nas zainspirowało”.

Produkcja małych chat à la Kampen działa teraz w następujący sposób: każda osoba, która zapisze się na małą nocną wędrówkę, zostanie odebrana osobiście przez właścicielkę „Haus Kliffende”. Jest również Latarnia dla każdego gościaktóry oświetla ścieżkę przez wydmy. Po drodze Christina Böckmann opowiada fascynujące historie o budynkach, które mija grupa wędrowców, o latarni morskiej, o Kampen i jego mieszkańcach. „Żadnych długich wykładów. To tylko krótki spacer – okraszony ciekawymi faktami” – mówi skromnie restaurator. Po przybyciu do „Kaamps 7” będzie na Ciebie czekać bogate fondue z mnóstwem świeżych przysmaków. „Miło jest widzieć, jak takie doświadczenie tworzy więź między ludźmi” – mówi Christina Böckmann, zadowolona, ​​że ​​jej pomysł zadziałał.

Wieża została wpisana na listę zabytków w 1974 r. Uroczystą datą w historii drużyny Black and White były obchody jej 150. urodzin w czerwcu 2006 r.: gmina Kampen zorganizowała na jej cześć festiwal XXL przed wieżą. Wówczas można było wygrać wycieczkę, wspiąć się po 159 schodach i podziwiać naprawdę wspaniały widok.

Rzadko zdarza się, żeby w nocy był zupełnie sam i spał w eleganckim kurorcie przypominającym fryzyjską wioskę. Położyć głowę na eleganckim blacie i zdrzemnąć się – jak w scenie z filmu? To również się nie zdarza. Stefan Lakomy musi przygotować zaplecze oraz przyjazdy i odjazdy na następny dzień. Po zamknięciu restauracji i barów on i jego współpracownicy dopilnowują sprawnego zakończenia codziennych rozliczeń. Zimą dba o kominek i przygotowuje gazetę domową do publikacji na następny dzień. W godzinach porannych ekipa sprzątająca zapewnia Czystość w lobby, a potem przychodzi obsługa śniadaniowa. Stefan Lakomy przygotował dla swoich kolegów listę gości, którzy mają szczególne życzenia i potrzeby. „Około drugiej, kiedy w domu jest najciszej, mogę obejrzeć coś w rodzaju „Tagesthemen” w przerwie. Ale kręcenie kciukami — to nie jest dla mnie opcja. I to dobrze”.

Zmiana Stefana Lakomy'ego zaczyna się o 22.30:7. i trwa do godziny XNUMX rano. Obejmuje ostrożne przekazania. Kiedy rano wraca do domu, zjada duże śniadanie. Z żoną Sonją. Ona zna pracę nocną jako wykwalifikowana położna z osobistego doświadczenia. Obecnie zajmuje się wyposażaniem domów wakacyjnych i hoteli na wyspach Sylt i Majorka. Firma "Obiekt Lakomy" Para założyła wspólnie firmę trzy lata temu.

Zanim Stefan pójdzie spać rano, obaj rozmawiają o sprawach biznesowych. Osiem godzin bez przerwy – rzadko mu się to udaje. Mimo pracy w nocy Lakomy regularnie udaje się dotrzeć do Mniejszość duńska trenować. Przejście na klasyczny rytm dzień-noc w dni wolne byłoby zbyt stresujące dla jego ciała. Dla niego ma to sens tylko w okresie świątecznym. Stefan Lakomy przestudiował ten temat szczegółowo, aby przygotować się do zdrowej formy pracy nocnej. „Ale ciało zawsze chce wrócić do nocnego snu. Tak jest u każdego. Pytanie brzmi, jak dobrze można je oszukać” – mówi Lakomy, któremu najwyraźniej udaje się to znakomicie.

Ten Blask wieży Hörnum, który dzięki swojej wysokości 33 metrów i położeniu we wsi (stoi na 17-metrowej wydmie) pełni funkcję punkt orientacyjny jak żadne inne na wyspie. Przede wszystkim służy jako pomoc nawigacyjna i znacznik toru wodnego między południowym krańcem a Amrum.
,de „Unikalna cecha sprzedaży” czerwono-biała latarnia morska jak z obrazka? Można go zobaczyć od marca, a następnie przez całe lato kilkakrotnie odwiedzaj co tydzień. Jeśli zadzwonisz "Usługa Turystyczna Hörnum" Informacja o sprzedaży biletów ma nawet własną linię telefoniczną: Chęć podziwiania panoramy wyspy, lądu stałego, Amrum, Föhr, a nawet Halligen jest oczywiście ogromna. Platforma widokowa z okrągłym balkonem pod latarnią oferuje zapierające dech w piersiach chwile.

Do niedawna wieża służyła Urząd Stanu Cywilnego w Sylt na szóstym piętrze służy również jako miejsce spotkań na świeżym powietrzu dla tych, którzy chcą powiedzieć „tak” bez zawrotów głowy. Na szczycie białego pasa „Ogień Morski Pierwszego Zakonu” ma tak imponującą średnicę, że mógł dawać życie dzieciom z Hörnum w latach 1–1914 – zanim Hörnum zyskało znaczenie militarne, a rozmiary miasta znacznie wzrosły z powodu żołnierzy i ich rodzin przeprowadzających się w te rejony. jako najmniejsza klasa w Niemczech podano. Ostatni latarnik pełnił tę funkcję w latach 70. XX wieku. Od 1977 roku wieżą zarządza Zarząd Transportu Wodnego i Żeglugi w Tönning. Konstrukcja latarni morskiej Hörnum jest niemal identyczna jak wieże w Büsum, Pellworm i Westerheversand.

Dla prawdziwych maniaków latarni morskich przedstawiamy kilka szczegółów oświetlenia

A potem, ponad cztery dekady temu, przydarzył mu się Hörnum. Znalazł swoje apelacja, jego druga rodzina i dom w miejscu „na końcu niczego”. Z Młodszy szef Jens, który jako szef kuchni z międzynarodowe doświadczenie w kuchniach wyróżnionych gwiazdkami Michelin Günter wykazuje się nieustannym podnoszeniem standardów jakościowych piekarni, cukierni i kuchni. W przypadku tych dwóch mężczyzn oznacza to: brak słów. Jens Lund również przychodzi codziennie rano do piekarni. Kilka godzin po Günterze, ale z praktykantem, zespołem cukierników i innymi pomocnymi dłońmi. Przynajmniej z wystarczającą ilością czasu, aby przygotować bogaty asortyment na otwarcie sklepu. Kiedy wszystko jest już na swoim miejscu i przygotowania kończą się około godziny 10, Günter kończy dzień. Wieczorem przyjdzie ponownie i sprawdzi „czy wszystkie ciasta dobrze wyrastają!” Tak czy inaczej nie da się go powstrzymać. Też nie jest zbyt dobrym śpiochem.

Śmierć jego żony Gerti we wrześniu ubiegłego roku niekoniecznie wpłynęła na poprawę jego snu. Gerti również pracowała dla Lundów przez dziesięciolecia. W sklepie. Syn Güntera, Daniel, również jest częścią personelu: jest szefem kuchni. „Po śmierci Gertiego muszę odnaleźć siebie na nowo” – mówi Günter, definiując swoją misję na rok 2025. Początkowe obawy Jensa Lunda, że ​​jego czeladnik może zdecydować się przejść na emeryturę za kilka lat, zostają natychmiast rozwiane przez Güntera: „Zdecydowanie będę kontynuował pracę na pół etatu. Co bym zrobił bez mojej pracy? Wszystko jest w dobrym stanie, poza moim kolanem”. 
Kiedy ten magazyn ukazuje się w druku, Günter staje przed prawdziwym wyzwaniem: Lundowie wybierają się na zimowe wakacje. „Och, dam radę. Mógłbym odnowić dom” – to plan Güntera na tygodnie świąteczne. Być może teraz śpi już w nocy, a w Hörnum tylko latarnia morska spełnia swoją funkcję.

*„Ciocia Jens” na Rantumer Straße była jednym z osobliwych zjawisk nocnego życia Sylt. Artysta kabaretowy ze sceny queer opuścił Hörnum w 2009 roku i otworzył nowy kabaret-trawestryczny show-disco o tej samej nazwie na Norderney. Zmarł w lipcu 2024 r., wzbudzając wielkie współczucie mediów.

Wszystko o piekarni Lund i filozofii, która za nią stoi:

Mantra „Długiego Chrześcijanina”

W jednym z moich poprzednich wcieleń byłam żoną dyrektora cyrku. Dyrektor "Cyrk na wyspie". Wielu będzie pamiętać kolorowe letnie widowiska który może powrócić na Sylt latem 2025 r. Przynajmniej kiedy mieszkaliśmy na terenie cyrku przez dwa miesiące, naszym domem był szykowny, jaskrawoczerwony wóz cyrkowy. Stał tuż przy ścieżce rowerowej. Strumienie rowerzystów przejeżdżających obok naszego salonu nie spędzały wiele czasu przy moim oknie, komentując całą magiczną wioskę cyrkową. Bardzo rzadko słyszałem coś w rodzaju: „Gdzie mieszkają lwy?” W 99 procentach przypadków rowerzyści mieszkający w pobliżu naszego latającego domu relacjonowali z zapałem: „Patrz, tam jest latarnia morska!” Zdanie to było niczym mantra, która przerywała moje życie cyrkowe w ciągu dnia, a nocą towarzyszyła mi do snu, wypalając w moim sercu niezwykłą magię „Wysokiego Chrześcijanina” w Kampen, z którą magia cyrku nie jest w stanie konkurować.
 

"Tak" na wieczność

W maju 2014 roku w latarni morskiej Hörnum poślubiłam mojego dyrektora cyrku. W tym czasie mieszkaliśmy przez dziesięć miesięcy w Hamburgu i dwa na wyspie Sylt, biorąc udział w projekcie cyrku młodzieżowego. Reżyser był wówczas poważnie chory. Śmiertelnie chory, żeby być precyzyjnym. Latarnia morska Hörnum, ze względu na swoją symboliczną moc, wydała nam się idealnym miejscem na ślub. On, dzieci i ja byliśmy bardzo rozentuzjazmowani tego jasnego majowego wieczoru, zawsze żyliśmy z Skończoność naszego szczęścia, a nie przeciwko nim. Urzędniczka stanu cywilnego najwyraźniej dopiero co dowiedziała się o szczególnych okolicznościach i była tak wzruszona, że ​​z trudem zachowała spokój w małym, okrągłym pokoju na 12. piętrze w brzuchu latarni morskiej. To było „tak” ze łzami w oczach. W tym przypadku nie chodzi o małą grupę weselną. Tragiczny, a zarazem piękny moment. Nie było wielkiej uroczystości. Musieliśmy szybko wyjechać, gdyż następnego ranka nasza córka miała zdawać maturę w Hamburgu. Uroczystą kolację zjedliśmy w Burgerschmiede w Risum-Lindholm. Zdecydowanie zasłużyliśmy na nagrodę za jeden z najdziwniejszych ślubów w latarni morskiej.