Tutaj, żeby zostać

Napływ turystów dodał około dwudziestu nowych powodów do i tak już ograniczonych, które skłoniły do ​​przeprowadzki na jałową wyspę 150 lat temu. Należały do ​​nich praca, dobry interes, inspiracja, zdrowie i oczywiście… Miłość jest jednym z głównych argumentów przemawiających za Syltem. Jako siła, która może przenosić góry i wydmy. 

Ta siła musiała być dość silna dla starszego menedżera „Hotelu Rungholt”. Ponieważ mieszkaniec Hamburga początkowo nie był zachwycony piaszczystą wyspą. „Po raz pierwszy poznałem wyspę w deszczowy letni dzień w 1955 roku. Zatrzymałem się u przyjaciela w dawnej ujeżdżalni przy głównej ulicy Wenningstedt”. Moje pierwsze wakacje w życiu. Podczas naszego spaceru orientacyjnego w kierunku Braderup nie byłam pod wrażeniem tego, co zobaczyłam. Krajobraz wydał mi się raczej ponury. „Na tym spacerze spotkaliśmy dwóch jeźdźców i nawiązaliśmy z nimi rozmowę” – wspomina Gisela Erdmann moment, do którego początkowo nie przywiązywała większej wagi. Zmienił całe jej życie.

Dietrich Erdmann, potomek licznej rodziny hotelarzy z Sylt i jeden z dwóch jeźdźców, od razu zakochał się w młodej kobiecie z Hamburga. Wyciągnął wszelkie możliwe zabezpieczenia i wykorzystał każdy możliwy kontakt. i odkrył dokładnie, gdzie kobiety spędzały letnie wakacje w Wenningstedt. Ponieważ ochrona danych nie była wówczas priorytetem, jego wysiłki się opłaciły. Spotkali się ponownie, a Dietrich Erdmann oczarował Giselę z finezją doświadczonego profesjonalisty. Jakiś czas później, długo po tym, jak odwiedził swoich przyszłych teściów w Hamburgu, oświadczył się jej podczas romantycznej schadzki w gospodzie „Kupferkanne”. 

Podobnie jak wielu innych mieszkańców Syltu w okresie powojennym, Dietrich Erdmann znalazł pracę w bardziej produktywnych regionach Niemiec. Turystyka nad Morzem Północnym zaczęła się powoli odradzać. Dietrich Erdmann pracował więc w małej firmie przemysłowej w regionie Sauerland i zajmował tam obiecujące stanowisko. Między innymi dlatego, że Gisela nie mogła się do końca przekonać do Syltu, nowożeńcy przeprowadzili się do Sauerlandu, gdzie w latach 1960 i 1963 mieli dwoje dzieci i wiedli wspaniałe życie. Dlaczego rodzina przeniosła się do Kampen w 1971 roku i przekształciła podupadły hotel w główny adres Kampen? I dlaczego Gisela Erdmann w końcu pogodziła się z Syltem i teraz może się cieszyć, że… "Rungholt" pozostanie firmą rodzinną w przyszłości - wszystko to znajdziesz w książce „Ludzie, Kampen” Przeczytaj 22 historie z życia mieszkańców wioski między morzami.

Oczy Meriha rozświetlają się, gdy opowiada o swoich ulubionych osobach. „Podczas wakacji na Sylcie zawsze jeżdżę do Turcji.” „U mojej ciotki Nazli w Karşiyaka. To w prowincji Izmir. Jest fryzjerką, i to bardzo dobrą” – zapewnia nas stanowczo uczennica piątej klasy w ośrodku szkolnym w Sylt.

Fakt, że jego koledzy z klasy i przyjaciele mają międzynarodowe, barwne i czasami dramatyczne ścieżki życiowe, jest dla niego tak samo ekscytujący, jak zimowa burza na wyspie Sylt. Życie wielokulturowe jest na wyspie Sylt codziennością: Około 20 procent mieszkańców Syltu posiada pierwsze obywatelstwo inne niż niemieckie. 

Jego historia przedstawia się następująco: Rodzina jego ojca ma senegalskie pochodzenie i mieszka w Turcji. Merih utrzymuje bliskie kontakty z babcią i ukochaną ciotką, ale nie z biologicznym ojcem. „Moi rodzice się rozstali”. Potem moja matka, byłam wtedy jeszcze bardzo mała, wróciła do swoich rodziców w Gaziantep. Na szczęście mama w końcu poznała mojego tatę. Poznali się w galerii handlowej. Obecnie jesteśmy rodziną z trójką dzieci. „Moje młodsze siostry i ja” – mówi Merih. Ojciec Merih, Tolga Er, również jest pochodzenia tureckiego i dorastał we Flensburgu w wielodzietnej rodzinie. Przez wiele lat pracował na odpowiedzialnym stanowisku w restauracji Jürgena Goscha na wyspie Sylt. 

Dla Tolgi i jego żony Hatice było to przełomowa decyzja – wybór życia rodzinnego na Sylcie, gdzie Tolga już się zadomowiła. Dla matki Merih początki na wyspie nie były łatwe. Sam Merih też nie miał łatwo. „Moje młodsze siostry Zeynep i Hirah miały łatwiej. Nie znały niczego innego”. 

Wraz z nauką języka stopniowo nabrałem pozytywnego nastawienia do życia. Dziś Hatice jest przedsiębiorcą prowadzącym własną działalność gospodarczą i z powodzeniem prowadzi firmę sprzątającą na wyspie Sylt. „Mieszkam w Wenningstedt od ponad pięciu lat. Wprowadziliśmy się, gdy ukończono osiedle Osterwiese*”. To fajne, bo moi najlepsi przyjaciele mieszkają tuż obok. „Uwielbiam przyrodę na Sylcie i bezpieczeństwo – zawsze można wyjść samemu. Szkoła też jest w porządku. Moi znajomi w Turcji nie mają zbyt wielu dobrych rzeczy do powiedzenia o swoich szkołach. Ale naprawdę lubię tam życie. Jest o wiele weselej” – to pełna niuansów ocena Merih. 

Jego plany na przyszłość? Po pierwsze, chce spędzić trochę czasu na Sylcie. Pasja do tańca Chce żyć intensywniej. Jest nowy projekt, który go pasjonuje. Cieszy się również, że w szkole idzie mu lepiej niż w podstawówce. „Jeszcze nie wiem, kim chcę zostać, kiedy dorosnę. Wciąż mam czas”. Może fryzjerem - jak moja ciotka. „Łatwo mi sobie wyobrazić życie w Turcji. Zobaczymy, może nawet tu zostanę” – mówi Merih, brnąc przez śnieg.

*Ten Łąka wielkanocna To projekt mieszkaniowy dla rodzin w Wenningstedt, opracowany i wdrożony przez gminę. Przeprowadzka miała miejsce latem 2018 roku.

Czasy, kiedy Sylt był idealny Wylęgarnia wolnych duchów Osoby znające wyspę prawdopodobnie umiejscowiłyby jej historię w ubiegłym stuleciu – głównie w latach 50. i 90. XX wieku. Gret Palucca, Valeska Gert, malarz Sprotte, czy karczmarze tacy jak Klaus Bambus… Wizerunek wyspy został częściowo ukształtowany przez jej barwną osobowość. Dziś liczba miejscowych o ekscentrycznym stylu życia jest raczej niewielka. Bohema i awangarda ustąpiły miejsca mainstreamowi. Na szczęście wciąż można znaleźć garstkę artystów i twórców, niekonwencjonalnych gospodarzy i wolnych duchów, dla których życie nad morzem, w wyzwalającym mikrokosmosie wyspy, stanowi żyzny grunt. Halima Elkasmi jest tego doskonałym przykładem.

Właśnie wyszła z morza. Żadnych spektakularnych zimowych kąpieli przed publicznością, jak na świątecznym pływaniu. To raczej... Cichy akt celebrowania życia przez Halimę. Rytuał. Kotwica. Chwila nawiązania kontaktu z samym sobą. „Ponowne łączenie” To jest kluczowe hasło. „Po prostu siedzę chwilę w lodowatej wodzie, oddycham i obserwuję, co mówi mi ciało. To wspaniałe – docierasz do siebie” – zapewnia trener, terapeuta i coach życiowy.

Dla Halimy kluczem do szczęśliwego życia jest narzędzie do nawiązania kontaktu z samym sobą. I dzieli się tymi metodami w Warsztaty, szkolenia, wykłady i rekolekcje Co więcej, kiedy nie pracuje, nie studiuje ani nie podróżuje po świecie, od lat czuje się najszczęśliwsza na Sylcie. Wyspa oferuje jej poczucie przynależności, łatwości w zarządzaniu, dom, bliskość niczym z wioski, ale przede wszystkim wolność i tolerancję, których potrzebuje, by się rozwijać.

Dorastała z dziewięciorgiem rodzeństwa i cieszyła się szczęśliwym dzieciństwem w miejscu, gdzie do niedawna wydobywano węgiel. To właśnie było zadaniem jej ukochanego ojca. Stawanie się najlepszą wersją siebie i wyzwolenie się od wszelkich ograniczeń – jej rodzina stworzyła podwaliny pod to. „Jako dziecko nigdy nie potrafiłam usiedzieć w miejscu”. Zamiast podawać mi leki, rodzice zachęcali mnie do uprawiania sportu. „Trenowałem taekwondo i dotarłem do Mistrzostw Świata Juniorów” – opowiada wulkan energii.

Od najmłodszych lat musiała radzić sobie z bólem i kontuzjami. Straciła oko podczas zabawy z łukiem i strzałami. Musiała poddać się przeszczepowi chrząstki w kostce. Zauważyła, że ​​musi zmienić postawę. holistyczne życie Musiała to zrobić, żeby nie odczuwać bólu i być zdrowa. Została nauczycielką jogi w Indiach i zdobyła wiele innych kwalifikacji; szczególnie fascynowała ją anatomia i neurologia.

,de nowoczesny trening ruchowy à la Halima Odnosi się jedynie peryferyjnie do znanych pojęć. Sugeruje tym samym ponowne odkrycie własnego ciała na wszystkich poziomach, odzyskanie zapomnianych ruchów. Piękna kobieta z korzeniami marokańskimi Pomaga również sportowcom, którzy doznali kontuzji, odzyskać pełnię sił. "Po prostu to zrób." „Jeśli moi klienci będą chcieli praktykować, osiągniemy zamierzony cel” – wie. „Praktykuj to, co głosisz” to kolejna zasada, która sprawia, że ​​Halima jest przekonująca.

Ze względu na swoją niespokojną naturę potrzebuje różnorodnych zajęć, żeby się czymś zająć. Przyroda i plaża to idealne miejsca, aby wyluzować się i odnaleźć równowagę. Codziennie udowadnia, że ​​nadpobudliwość to cecha, a nie wada, jeśli tylko odpowiednio ukierunkowana. „Nie walcz z nią, naucz się nią zarządzać” – to jej motto. Nic więc dziwnego, że w ramach swojego zróżnicowanego portfolio, czasami pracuje jako kelnerka w restauracji „Samoa Seahorse” – tak jak 15 lat temu. „Uwielbiam tę pracę. Stawia mi wyzwania i sfinansowała moje liczne szkolenia i podróże w tamtych czasach”. Każdy wieczór ma swoją własną dramaturgię.To jak na scenie. Jeśli będziesz w pełni skupiony, występ będzie dobry. 

Czy nadal mieszka na Sylcie? Tak. W Tinnum. Z żoną Edeltraud, często w towarzystwie wnuków. Nigdy nie kwestionując swojego domu w ostatnich dekadach. „Ta wyspa zawsze była dla mnie dobra. Wiele jej zawdzięczam”. „Moja żona i ja nie wyobrażamy sobie życia gdzie indziej” – zapewnia nas Heinz Maurus. 

Sylt, a zwłaszcza jego surowo uczciwi mieszkańcy, przygotowały go do znakomitej kariery politycznej jako posła CDU do parlamentu krajowego, sekretarza stanu i szefa Kancelarii Stanu (by wymienić tylko kilka z jego funkcji). Zdobył cenne doświadczenie na wyspie w latach 80. i 90. XX wieku jako burmistrz Sylt-Ost* i przewodniczący lokalnego okręgu administracyjnego. Stworzyło to głęboką więź, której nie można stracić, gdy zna się jej wartość.

Wieloletni Heinz Maurus niezmiennie przemieszczał się między Berlinem, Brukselą i Tinnum W tę i z powrotem. „Starałem się przyjeżdżać na Sylt jak najczęściej w weekendy” – zapewnia nas. Z napiętym grafikiem, codzienne życie rodzinne z trójką dzieci zostawiał głównie żonie. „Po prostu nie bywałem tam często. Nawet kiedy jeszcze pracowałem na Sylt. Patrząc wstecz, są pewne rzeczy, które mógłbym zrobić inaczej” – mówi zamyślony Heinz Maurus. 
 
Obecnie, mając nieco ponad 70 lat, podejmuje szczere wysiłki, aby skupić się na Podróżowanie kamperem i żeglowanie ze znajomymi i rodziną Przenieść się. Ale pasjonaci kształtowania rzeczywistości Nie jest wyobcowany. Jako prezes Stowarzyszenia Marynarki Wojennej, jest emerytowanym marynarzem, który „wrócił do korzeni”. Kwestie morskie stanowią również przedmiot zainteresowania jego drugiego ważnego projektu: wykorzystuje on swoją sieć kontaktów i umiejętności negocjacyjne w interesie Stowarzyszenie Hodowców MałżyJest przewodniczącym organizacji producentów, do której należą również... „Ompania ostrygowa Dittmeyera” i reprezentują rybaków łowiących małże z Hörnum. Dodatkowo, oczywiście, istnieją różne członkostwa i stanowiska honorowe, w tym w tradycyjnych klubach Sylt – wszystko to: Sprawa honoru… Ale to jest też jeden z powodów, dla których kalendarz jest nadal pełen zajęć.

Czy wolno? Mieszkaniec Syltu z wyboru, z szanowaną karierą polityczną Czy naprawdę można go nazwać synem wyspy? Ściśle rzecz biorąc, oczywiście, że nie. Ale on jest… Najlepszy przykład Co się dzieje, gdy ktoś na wyspie trafi we właściwą strunę i znajdzie żyzny grunt? Maurus urodził się i wychował w Sklepy z kawą w AllgäuTam przyjaciel jego ojca, marynarz okrętu podwodnego, przekonująco zapewnił go: „Synu, jeśli chcesz czegoś doświadczyć, wstąp do marynarki wojennej”. W ten sposób trafił do Glückstadt, a w styczniu 1972 roku został sanitariuszem w Liście, gdzie mieściła się wówczas ogromna Szkoła Zaopatrzenia Marynarki Wojennej (MVS). „Szczerze mówiąc: kiedy przyjechałem autobusem, przez księżycowy krajobraz w kierunku koszar „Kiedy zobaczyłem to po raz pierwszy, pomyślałem: »Gdzie ty w ogóle wylądowałeś?«”. Ale jego nastawienie szybko się zmieniło. Z perspektywy czasu doszedł do wniosku, że podobał mu się również księżycowy krajobraz i czuł się komfortowo z decyzją o karierze w Marynarce Wojennej. Ukończył kolejne etapy kariery wojskowej z wyróżnieniem. 

Heinz Maurus nabrał pasji do polityki, a polityka dla niego – również ze względu na jego zdolność Pragmatyczne przełożenie wizji na rzeczywistość. Jego opowieści o życiu i aktywności w tamtych latach na Sylcie mogłyby wypełnić tomy. Oto krótka anegdota, która bardziej pasuje do kategorii „zabawnych” niż „politycznie merytorycznych”: „Zmarły Wolfgang Schäuble zawsze spędzał wakacje na Sylcie. Kiedyś, w małej grupie, zapytał mnie, czy wiem, gdzie może wysyłać poufne faksy. Skierowałem go do mojego biura burmistrza w Keitum. Od tamtej pory zawsze wkładaliśmy tam faksy ministra spraw wewnętrznych do tajnych kopert”. „Wciąż istnieje to wiejskie poczucie wspólnoty, ale także szerszy świat. I to wszystko tak pięknie się komponuje”. Maurus podsumowuje jedną z cech swojej rodzinnej wyspy.

Imponująco zademonstrował swoją umiejętność gry na obu scenach, wiejskiej i wielkiej. Teraz, gdy znów spędza więcej czasu na Sylcie, czy nie chciałby zaangażować się w politykę wyspy – prezydent Ameryki ma ponad 80 lat? Jakiej rady udzieliłby Syltowi? „Absolutnie nic, to nie moja rola. A może tylko jedno: przywołaliśmy wtedy ducha wyspy. To jest klucz do wszystkiego”. Współpraca jest absolutnie niezbędna.”

Zanim w 2009 roku wschodnie wsie Sylt, Rantum i Westerland połączyły się w gminę Sylt, Munkmarsch, Keitum, Archsum, Morsum i Tinnum tworzyły gminę Sylt-Ost. Rantum i Westerland były niezależnymi gminami – podobnie jak List, Wenningstedt-Braderup, Kampen i Hörnum do dziś.

Lista projektów kulturalnych i humanitarnych, które Ambroise Gaglo zainicjował na Sylcie i na całym świecie w ciągu ostatnich 29 lat, jest nieograniczona. Aby lepiej zrozumieć kreatywność i niestrudzone zaangażowanie tego mieszkańca Syltu, historia jego życia stanowi element układanki. Ambroise przybył na Sylt z Togo w 1995 roku, aby ubiegać się o azyl. Przez dwa lata mieszkał w mini-osiedlu kontenerowym, które wówczas służyło jako prowizoryczne zakwaterowanie dla niego i wielu innych osób tuż obok pola golfowego, ponieważ nie było tam odpowiednich mieszkań. Fakt, że uchodźcy różnego pochodzenia wkrótce znów będą mieszkać w kontenerach z tego samego powodu, tylko tym razem na terenie lotniska, naturalnie głęboko go porusza.

 „Ale porozmawiajmy o dobrych rzeczach, które można zrobić” – powie, podsumowując w ten sposób to, co go definiuje. Kiedy przybył na Sylt, jego brat już tu był, mówił językiem, opanował niemiecki niemal perfekcyjnie i miał szczery zamiar jak najlepiej wykorzystać życie na wyspie. „Język jest kluczem.” Mówię to każdemu, kto przychodzi do mnie po radę. Otwiera drzwi i serca. „Wtedy naprawdę chciałem wstąpić do policji. Nadal mam teczkę z moimi podaniami – w tym z mało inspirującym listem odmownym, w którym stwierdzono, że dla osoby ubiegającej się o azyl wstąpienie do policji jest całkowicie niemożliwe” – wspomina ze śmiechem, wspominając również swoją ówczesną naiwność.

Ambroise nie byłby sobą, gdyby początkowe odrzucenie, a także wszystkie późniejsze niepowodzenia, wstrząsnęły nim na dłuższą metę. Dwadzieścia cztery lata temu uczęszczał do szkoły zawodowej o profilu pedagogicznym w Niebüll, a od 2011 roku pracuje dla gminy Sylt w otwartej szkole całodziennej w Westerland. Ale Ambroise od samego początku oferował... projekty muzyczne, jego kursy gry na perkusji, jego festiwale wielokulturowe Jest zaangażowany w społeczną i kulturową koegzystencję oraz sprzeciwia się wykluczeniu i rasizmowi. Przez trzy dekady konsekwentnie przedstawiał nowe idee, przede wszystkim po to, by oddać hołd swoim afrykańskim korzeniom i stworzyć znaczący [kontekst/cel]. Połączenie starego i nowego domu Aby wyprodukować, opracował koncepcję „Nagroda Tak Sylt”„TAK” oznacza „Roczne Wsparcie Edukacyjne”: W Lomé, stolicy Togo, projekt będzie wspierać jedną młodą osobę w wieku od 16 do 20 lat rocznie, przyznając jej stypendium, które pomoże jej w nauce. Pilnie poszukiwani są sponsorzy. Ambroise chętnie udzieli więcej informacji na temat swojego stypendium.

Relacjonuje festiwal kulturalny dla społeczności afrykańskiej, który ma się odbyć w ratuszu w Niebüll latem 2024 roku. Nadal trwają rozmowy z miastem Niebüll. Czas nagli, ponieważ jest on umówiony na konsultację z afrykańską rodziną w swoim biurze przy Stephanstrasse w Westerland. Trzy osoby z Syltu udzielają porad osobom planującym życie i pracę na wyspie. Konsultacje odbywają się również w języku polskim. Do dyspozycji jest również Ambroise, który mówi po angielsku, francusku i dwóch językach afrykańskich. Prowadzi tam średnio dwie do trzech konsultacji tygodniowo. 

Sposoby, w jakie ludzie go odnajdują, są tak różne, jak samo życie. Czasami nawet zwraca się do osób, których jeszcze nie zna. „Tak, znam wszystkie 300 osób ze społeczności afrykańskiej”. Uwielbiam rodzinną, przyjazną atmosferę Syltu. Nie mógłbym mieszkać w Hamburgu”. Uważa, że ​​niewielkie odległości i wiedza o tym, do kogo zwrócić się po skuteczną pomoc, to wielkie atuty życia na Sylcie. „Możemy tu wiele osiągnąć – niezależnie od problemu. Niezależnie od tego, czy ktoś doświadcza dyskryminacji, czy ma pytania dotyczące kursów językowych, szkół, pracy czy mieszkania. Oczywiście, mogę jedynie doradzić w kwestii znalezienia mieszkania. Chciałbym móc zrobić więcej w tym obszarze”.

>> Wszyscy doradcy osobiści <

Jeśli nie masz pytań, ale chciałbyś pracować na wyspie Sylt, możesz przejść bezpośrednio do portalu z ofertami pracy tutaj:

5:16 – Odjazd z dworca kolejowego w Langenhorn. Powrót do domu: nigdy przed 16:00. Dojazd z jej domu w idyllicznym Büttjebüll do Wenningstedt zajmuje mniej niż trzy godziny. Klinika Sylt A z powrotem? „To byłoby nierealne. Pewnie będę potrzebował więcej czasu”. Bo bez przesady można powiedzieć, że nie ma wielu dni, w których ruch kolejowy przebiega całkowicie bez zakłóceń. Wie o tym Nina Krainz, która wraz ze swoim 20-osobowym zespołem dba o to, aby rodziny czuły się w pełni komfortowo podczas rehabilitacji w SyltKlinik i były rozpieszczane zdrową żywnością.

Jednak Nina od roku nie może chodzić do pracy: w styczniu 2023 roku została potrącona przez samochód w drodze na stację kolejową w Langenhorn. Rany nogi goją się powoli. „Wdzięczność za to, że wciąż żyje, jest silniejsza niż jakiekolwiek inne uczucie”. Pogląd na życie uległ zmianie.– zapewnia nas. 

Kiedy wkrótce znów zacznie dojeżdżać do pracy, podejdzie do tego ze spokojem, tak jak zawsze. „Mieszkamy na kontynencie od 2007 roku”. „Nigdy nie żałowałam decyzji o opuszczeniu Syltu jako mojej bazy, mimo że bardzo cieszyłam się z moich 15 lat życia na wyspie. Ale kiedy wieczorami zanurzam się w idyllicznej scenerii Büttjebüll, zawsze wiem, dlaczego” – wyjaśnia Nina. 

Co oni z kolei uważają Ogromna strata czasu Jak się czuje? „Kiedy aplikacja na pociąg mówi, że wszystko w porządku, a ja wciąż stoję na stacji i czekam. Wolę rano wypić gorącą herbatę i popracować dłużej po południu”. Sama podróż jest dla niej okazją do miłych pogawędek z innymi pasażerami, do drzemki, ale przede wszystkim do „biura pociągowego”: „W ciągu tych 50 minut mogę wspaniale zaplanować i zorganizować podróż”.

Praca w klinice Sylt nadała jej sens i cel w życiu na przestrzeni ostatnich 2,5 dekad. Nie zamieniłaby tej cechy na nic innego. „Jestem wykwalifikowaną szefową kuchni i przyjechałam na Sylt zaraz po zakończeniu praktyki w 1992 roku, najpierw do restauracji „Vogelkoje”, a potem do kliniki Sylt. Nie wyobrażam sobie lepszej pozycji w moim zawodzie niż ta, którą mam dzisiaj” – zapewnia nas, nie mogąc się doczekać powrotu do pracy. 

Oprócz rodziny, pracy i przyjaciół, Nina ma jeszcze jedno: inne treści życiowe, co było właściwie powodem, dla którego 15 lat temu wyprowadziła się z Syltu. „Wtedy mieliśmy pięć psów, cztery koty, 30-40 owiec – również do odpowiedniej opieki nad naszymi border collie – i dwa konie. Wiele naszych zajęć rekreacyjnych było związanych ze zwierzętami – seminaria i warsztaty”. A na wakacje pojechaliśmy także ze zwierzętami. Sylt stał się po prostu zbyt oddalony od wszystkiego i zbyt mały dla naszego zoo.”– mówi ze śmiechem. 

Konsekwencja: Ona i jej mąż, Jörg-Eric Zarth, pochodzący z Wenningstedt, wyruszyli na poszukiwanie Gospodarstwo na stałym lądzie. Po uroczym okresie przejściowym rodzina mieszka teraz w dawnej szkole w Büttjebüll – i z pewnością nie ma powodów do narzekań. „Kiedy mój syn był młodszy, niektóre dni wszyscy jego opiekunowie pracowali na wyspie Sylt. W razie burzy, strajku lub innych nieprzewidzianych okoliczności zawsze mieliśmy solidne wsparcie – nigdy nic nie wiadomo” – wyjaśnia Nina.

Miłość do wysp wyraża się na wiele sposobów: najczęściej poprzez cichą przyjemność, ale czasami także poprzez pełne pasji wpisy w mediach społecznościowych, piosenki i wiersze o Sylcie, a jeśli to konieczne, także poprzez klasykę: sylwetkę wyspy na tylnej klapie samochodu. 

Stały gość Alexander Heil ma swoje głębokie połączenie z wydmą Stworzył niezwykle estetyczny pomnik. Taki, który porusza duszę: ojciec rodziny od lat dyskretnie robi zdjęcia, jakby były to jego fotograficzne wspomnienia z wakacji. ludzie wokół „Sceny 16”Te zdjęcia, umieszczone na zapierającym dech w piersiach tle, odzwierciedlają głęboką więź wyrażoną w przepięknym, wykwintnym piśmie. Teraz opublikował ich wybór w albumie XXL. Deklaracja miłości, który ciąży bardzo i w dużej mierze radzi sobie bez słów. Dlatego my w „Naturally Sylt” zapytaliśmy raz jeszcze, jak narodziła się jego więź z wyspą.

Wow! Twoja praca jest w dużej mierze niezależna od lokalizacji. Choć ty i twoja rodzina kochacie Sylt: Czy myślisz czasem o przeprowadzce na wyspę? Masz tam wielu przyjaciół, jesteś tam zakorzeniony…
Aleksander Heil: To rzeczywiście powracający temat naszych rozmów. Ale oczywiście byłby to ogromny krok naprzód – ze szkołą i dziećmi. Może czasem warto, żeby pewne marzenia pozostały niespełnione i żeby człowiek przez chwilę żył z tęsknotą…

Jaką radę możesz dać osobom, które latem uważają, że życie na plaży w okolicach „Buhne 16” jest zbyt burzliwe?
Aleksander Heil: Zaledwie kilkaset metrów dalej na północ, a będziesz mieć plażę praktycznie tylko dla siebie, nawet latem. Możesz też udać się nieco na południe, na centralną plażę: jest tam wspaniała plaża dla nudystów z miłą atmosferą i kioskiem prowadzonym przez chłopaków z „Buhne” (lokalnego baru). A może znajdziesz swoje ulubione miejsce gdzie indziej wzdłuż 40-kilometrowego odcinka plaży…

Buty na nogach, widły i wiadro w pogotowiu. Ruszamy. W drodze na „prywatną” plażę Centrum Doświadczeń Przyrodniczych, spotykamy Diane Seidel w ten dziki, szary, przedostatni dzień grudnia. Problem natury tego ranka: „Poziom wody jest około 1,5 metra powyżej normy. Pomimo odpływu, nie możemy wypłynąć daleko” – wyjaśnia Diane. 

Mieszkaniec Syltu i biolog chciałby osobiście przedstawić nam imigranta z bagien: Japoński krab skalnyPo raz pierwszy został zauważony w 2006 roku przez wolontariusza (tak wtedy nazywano wolontariuszy, obecnie FÖJ = Voluntary Ecological Year) na Morzu Wattowym. Przemieścił się z Japonii na wschodnie wybrzeże USA, znalazł tam idealne warunki, a następnie prawdopodobnie podróżował jako pasażer na gapę statkiem na Morze Północne.

Podczas poszukiwań kraba skalnego, który, jak sama nazwa wskazuje, czuje się jak u siebie pod kamieniami, znajdujemy go wśród kamieni. Ślimaki pantoflowe„Imigrant z 1934 roku” – pyta Diane, trzymając w dłoni muszlę ślimaka. „Przechodzi przez fazę męską, neutralną i żeńską w swoim cyklu życiowym – czyż to nie fantastyczne?” Jej fascynacja tymi wyjątkowymi stworzeniami Morza Wattowego jest natychmiast zaraźliwa.

Diane informuje również o neobiocie Pąkla słonawowodna, który osiada na małżach i Orzech morski, nowy gatunek meduzy, o długości do 10 cm, pochodzący z zachodniego Atlantyku. Zwiedzający mogą obserwować go polującego i bioluminescencyjnego na dużych monitorach w centrum dla zwiedzających. 

„O tak, mamy też kilka hitów eksportowych: Nasz lokalny...” krab brzegowy czuje się jak u siebie w Ameryce Północnej, Australii i Afryce Południowej.”