„Dla mnie dzień mógłby mieć czterdzieści godzin, a to i tak by nie wystarczyło” – przyznaje otwarcie Millo Lüderitz, radośnie zbierając przybory do swojego projektu. W tym samym czasie nalewa herbatę do filiżanki i ponownie uruchamia w odtwarzaczu płytę Red Hot Chilli Peppers. Kolorowe deski surfingowe ustawione są na ścianach i ozdobione fotografiami z całego świata. Obok, na wazonie po prawej stronie zestawu perkusyjnego, siedzi na tronie fioletowa, mieniąca się ośmiornica i obserwująca krajobraz.
Millo Lüderitz pochodzi z Syltu, jest zapalonym surferem, rzemieślnikiem, ojcem rodziny i artystą . Nic więc dziwnego, że doba składająca się z 24 godzin wydaje mu się zbyt krótka. „Zawsze coś wymyślę, zawsze mam pomysły”. To właśnie ta kreatywność przynosi korzyści jego sztuce: drukowaniu ryb. Gyotaku to nazwa japońskiej metody, której początki sięgają późnego okresu Edo (1603–1869), ostatniej ery tradycyjnej w Japonii. Niezwykłe, niekiedy wyjątkowo duże połowy były z dumą dokumentowane dla potomności za pomocą drukowania ryb . Wszystko to bez aparatów w telefonach komórkowych i Instagrama, za to z farbami, pędzlami i materiałem.
Millo odkrył swoją obecną pasję dzięki swojemu przyjacielowi Olafowi. Olaf dowiedział się o niej podczas podróży na Hawaje i opowiedział mu o niej. Po powrocie na Sylt, Olaf wydrukował flądrę, która zajęła honorowe miejsce w restauracji Manne Pahl w Piusie Regli i wkrótce stała się legendarną „Flądrą Mey”. Nie kto inny, jak sam Reinhard Mey kupił to wyjątkowe dzieło. Rok później, po tym, jak Millo wytatuował sobie wzór Olafa na ramieniu i wrócili z wakacji w Maroku, odkryli to samo stworzenie – prawdziwie rzadki okaz na Sylt – na linii przypływu. Ich jak dotąd najszczęśliwsze znalezisko i w ich oczach znaczący znak, który zapoczątkował lata wspólnych projektów gyotaku.
