De nalatenschap van Anne Bonny

Na een stormachtige nacht speelden de kinderen vandaag vrolijk in de tuin. Ze waren naar List op Sylt gereisd voor de 71e verjaardag van hun oma Krista. Kleinkinderen Lisa, Uwe en Johann, hun hondje Emilie en hun ouders Nicole en Daniel hadden veel cadeaus meegebracht. Het prachtige Friese huis was altijd al in de familie geweest en als het kon praten, zou het interessante verhalen vertellen.

Ze hadden het hondje Emilie al een tijdje niet meer gezien. Johann was de eerste die het merkte. Hij begon te roepen en ging op zoek naar haar. Zijn broers en zussen beseften al snel dat ze allebei vermist waren. Dus begonnen ook zij te zoeken. De ouders maakten zich ook zorgen en verlieten langzaam het terras om in de tuin te zoeken naar het hondje en de vermiste kinderen.

De kinderen hadden samen rond het huis gerend en merkten beweging in de struiken op. Kleine kluiten aarde dwarrelden door de lucht; het hondje had waarschijnlijk iets gevonden en was het aan het opgraven. Ze waren benieuwd wat het zou kunnen zijn.

De ouders en oma Krista waren ook bij het struikgewas aangekomen toen Uwe probeerde de vondst af te pakken van de kleine, sterke en vuile hond. Het voorwerp leek op een vreemd gelabeld stuk van een regenpijp, maar waarom lag het in de grond? Was het daar door de storm terechtgekomen?

"AB" stond in sierlijke, ouderwetse letters op het stuk pijp gegraveerd. Een leren omhulsel was zichtbaar. De kinderen waren verbaasd en verwijderden het laatste beetje vuil. Daarbij merkten ze dat één uiteinde kon worden gedraaid. Iedereen stond vol bewondering rond de vondst en Daniel hielp de kinderen, met enige moeite, het draaiende uiteinde te openen. "Net als mijn augurkenpot," merkte zijn vrouw op met een lieve glimlach. "Ik vraag me af wat erin zit?" vroeg Lisa hardop. Uwe gokte op een bot, omdat Emilie haar vondst niet wilde loslaten. En ja hoor, in de pijp zaten wat papieren en nog een voorwerp met beweegbare ringen en letters. "Een cryptografieboek," zei oma Krista. Daniel trok voorzichtig de papieren eruit en ontdekte dat één brief verzegeld was en de andere een stamboom bevatten.

'Vreemd,' zei Krista nadat ze het papiertje had bekeken. Ze merkte op dat dit deel uitmaakte van de stamboom. Ze namen hun vondst mee naar de salontafel op het terras en bestudeerden de stamboom uitvoerig.

Uwe herkende meteen de naam "Anne Bonny". Hij had wel eens iets over haar gelezen. "Ze was een beroemde piraat," zei hij, en hij pakte snel zijn favoriete boek uit zijn kamer. Hij was echter een beetje teleurgesteld, want zijn piraat had zo'n 300 jaar eerder geleefd.

Lisa zag de naam "Bertha". Ze had die naam nog nooit eerder gehoord. Maar Emilie kende hem goed en was er erg blij mee, want dat was de naam die ze hun hond hadden gegeven.

Daniel zag vanzelfsprekend de naam van zijn moeder en dat hij en zijn familie nog niet in de stamboom stonden vermeld.

De brief was verzegeld met een Levensboom-symbool. De zegelring zat erin. Krista lachte hardop van vreugde en herinnerde haar kleinkinderen aan een oude brief die ze ook met een Levensboom-symbool hadden gevonden. Ze hadden zo vaak voor die brief gestaan ​​bij het toeristeninformatiekantoor in List op Sylt, hem gelezen en zich afgevraagd wat er toen gebeurd was.

Nadat het zegel van de brief, dat inmiddels oranje in plaats van rood was, was verbroken, las Krista de inhoud van de dagboekpagina binnenin hardop voor:

Toen Krista de brief las, voelde ze een golf van avontuur en haar kleinkinderen fluisterden al opgewonden. Een schat, wat geweldig! Ze besloten allemaal in de voetsporen van hun voorouders te treden om het familiegeheim te ontrafelen en misschien deze schat te vinden, of wat er nog van over is. Met de hulp van de hele familie en de zegelring met de levensboom erop, moest het toch wel lukken.