“100 jaar Sylt Causeway”

De spoorbrug naar Sylt werd geopend op 1 juni 1927. Aanvankelijk kreeg de constructie geen officiële naam. In de officiële openingsdocumenten werd de lijn aangeduid als de "Klanxbüll–Westerland Reichsbahn-lijn" of als de "Sylt–Vasteland Spoorbrug". Rijkspresident Paul von Hindenburg was persoonlijk aanwezig bij de openingsceremonie. Tijdens de viering in de Kursaal van wat nu het stadhuis in Westerland is, gebruikte de toenmalige directeur-generaal van de Duitse Reichsbahn, Julius Dorpmüller, de naam "Hindenburgse Brug" tijdens een ontbijt met eregasten, wat kan worden opgevat als een eerbetoon aan de toenmalige Rijkspresident. De naam raakte vervolgens in algemeen gebruik, hoewel hij nooit officieel werd vastgelegd.

Het feit dat de naam zo snel en permanent ingeburgerd raakte, hing nauw samen met de betekenis die Hindenburg destijds had. In de Weimarrepubliek werd hij door velen beschouwd als een nationale held, een symbolische figuur van de Eerste Wereldoorlog en een garant voor stabiliteit in politiek onzekere tijden. Tegelijkertijd werd de dam gezien als een grote technische prestatie en een baken van hoop voor de economische ontwikkeling van Sylt. Voorheen liep de verbinding tussen het vasteland en Sylt via de veerboot tussen de Hoyerschleuse en de Munkmarsch. Deze verbinding ging verloren na het referendum in Sleeswijk in 1920 en de daaruit voortvloeiende nieuwe Duits-Deense grens, nadat Noord-Sleeswijk ervoor had gestemd om Deens te blijven. De dam creëerde een directe spoorverbinding tussen Sylt en het Duitse vasteland.

De naamgeving weerspiegelde dus ook de tijdsgeest: nationale trots, enthousiasme voor technologie en een hoog aanzien voor militaire autoriteiten kenmerkten grote delen van de bevolking. De Eerste Wereldoorlog lag nog maar een paar jaar achter ons en de grenswijzigingen die voortvloeiden uit het referendum van 1920 in Sleeswijk-Holstein, en met name op Sylt, werden gezien als een groot verlies en vaak als een onrecht. Tegen deze achtergrond kan een militair-technisch interpretatiekader worden geïdentificeerd, waarin grootschalige infrastructuurprojecten zoals de spoorwegdijk niet louter als economische maatregelen werden geïnterpreteerd, maar binnen een semantisch kader van onderwerping: de constructie leek een triomf over de natuur en ongunstige omstandigheden. De economische situatie na de Eerste Wereldoorlog was op veel plaatsen moeilijk en werd door velen geassocieerd met de jonge Weimarrepubliek, niet in de laatste plaats vanwege de dolkstootmythe die door Hindenburg werd verspreid. Met name op Sylt waren de economische verwachtingen verbonden aan de nieuwe spoorwegdijk en aan Hindenburg als symbool van orde, nationale eenheid en een mogelijke economische opleving.

Overigens noemt Deutsche Bahn de spoordijk officieel "Lijn 1210". Volgens een woordvoerder van de spoorwegen hebben alleen tunnels een officiële naam, geen spoordijken.

Paul von Hindenburg was veldmaarschalk in de Eerste Wereldoorlog en later president van het Duitse Rijk van 1925 tot zijn dood in 1934. Hij verwierf bijzondere bekendheid na de Slag bij Tannenberg in 1914. De militaire overwinning op het Russische leger maakte Hindenburg tot een nationaal vereerd symbool en vestigde zijn reputatie als "oorlogsheld". Historici wijzen er echter op dat het succes niet alleen aan Hindenburg te danken was, maar ook aan zijn chef van de generale staf, Erich Ludendorff, en de gehele militaire leiding. Bovendien kostte de slag aan beide zijden tienduizenden soldatenlevens. Het beeld van de onbetwiste "oorlogsheld" wordt daarom tegenwoordig veel kritischer bekeken.

De kritiek op Hindenburg richt zich voornamelijk op zijn politieke rol in de laatste fase van de Weimarrepubliek. Hindenburg was sceptisch over de parlementaire democratie en gaf de voorkeur aan een meer autoritaire regeringsvorm. Bovendien verspreidde hij de zogenaamde dolkstootmythe. Deze bewering hield in dat het Duitse leger in de Eerste Wereldoorlog niet militair verslagen was, maar in de rug was gestoken door democratische politici en revolutionairen. Met name Hindenburgs getuigenis voor de parlementaire onderzoekscommissie in 1919 bracht dit verhaal onder de aandacht van het grote publiek en zorgde voor brede verspreiding. De dolkstootmythe ondermijnde het vertrouwen van veel mensen in de democratie aanzienlijk en droeg bij aan de politieke radicalisering in de Weimarrepubliek.

Als Rijkspresident regeerde Hindenburg vanaf begin jaren dertig steeds meer met behulp van nooddecreten op grond van artikel 48 van de Weimar-grondwet. Dit leidde tot een gestage afname van de politieke betekenis van de Rijksdag, terwijl de macht verschoof naar de Rijkspresident en de zogenaamde presidentiële kabinetten. Deze maatregel verzwakte de parlementaire democratie aanzienlijk.

Hindenburgs besluit om Adolf Hitler op 30 januari 1933 tot kanselier te benoemen, wordt ook met bijzondere scepsis bekeken. Hoewel Hindenburg aanvankelijk persoonlijk tegen Hitler gekant was, stemde hij uiteindelijk in met een regering onder Hitler. In de daaropvolgende maanden werden nooddecreten en -wetten gebruikt om fundamentele democratische rechten op te schorten en de nazidictatuur te vestigen. Daarom wordt Hindenburg tegenwoordig beschouwd als medeverantwoordelijk voor, of zelfs als een pionier van, het nationaalsocialisme.