Kunststele Valeska Gert

In 1950 opende in Kampen de meest bizarre zaak die het eiland ooit heeft gekend: de "Ziegenstall" (Geitenstal). De naam zegt het al: houten banken, melkstoelen en voerbakken kenmerkten de ongewone ambiance, en op een van de muren stond de inscriptie: "De gasten zijn als geiten – ze worden gemolken en blaten." De geestige serveersters, van wie velen aspirant-actrices en danseressen waren, neurieden snel een chanson of droegen een gedicht voor terwijl ze drankjes serveerden. De fooien die ze verdienden, vormden hun loon. Valeska Gert – eigenlijk Gertrud Valesca Samosch – was een volstrekt onconventionele vrouw, excentriek en impulsief. Zelfs als schoolmeisje, dochter van een middenklassegezin, poederde ze tot grote schrik van haar leraren haar gezicht krijtwit en lakte ze haar lippen felrood. In haar jeugd volgde ze dans- en acteerlessen en beleefde al snel haar eerste successen als solodanseres. Ze werd op podia in heel Europa gevierd als een "groteske vamp". Haar expressieve danspantomimes deden denken aan die van een bezeten vrouw. In 1933 verliet Valeska Gert Duitsland, waar ze als Joodse vrouw niet werd getolereerd en een optreedverbod kreeg. Na een gedwongen ballingschap in Frankrijk, Engeland en de VS keerde Valeska Gert na de oorlog terug naar Duitsland. Daar opende ze de trendy "Hexenküche" (Heksenkeuken) in Berlijn en maakte later films met gerenommeerde regisseurs als Fellini, Fassbinder en Schlöndorff. De vrouw die zichzelf "Ik ben een heks" noemde, was in 1930 voor het eerst in Kampen terechtgekomen op aanraden van vrienden. Het beviel haar zo goed dat ze haar man een huis voor haar liet bouwen. In 1951 verhuisde Valeska Gert van Berlijn naar haar huis op het eiland Sylt, dat ze ombouwde tot restaurant. Gasten zitten er op hooizakken en de vloer is ook bedekt met hooi – op een dag ruikt een koe het en probeert zich door de ingang te wurmen. "Veel gasten vinden het hier rommelig. Maar ze hebben geen idee hoeveel moeite het ons elke dag kost om deze rommel te creëren," onthulde de hospita ooit. Aan het einde van haar leven ligt Valeska Gert op haar bank en kreunt: "Ik overleef de volgende winter niet. De televisieprogramma's zijn zo slecht." Op een dag in maart 1978 belt een buurvrouw, die argwaan heeft over het klaaglijke gemiauw van haar huiskat, de politie. Wanneer de voordeur van het appartement naast de "geitenstal" wordt opengebroken, wordt de grote actrice dood aangetroffen. Valeska Gert wordt begraven in Berlijn. Ze laat haar huis na aan een goede vriend, de televisiejournalist Werner Höfer. Kort daarna laat hij de "geitenstal" slopen en er een modern appartementencomplex voor in de plaats bouwen.