Kunststeen Siegfried Jacobsohn

"Ik ben er weer, ik heb de aarde gekust met tranen in mijn ogen. Mijn hart is hier echt." Zo jubelde een zomergast in 1925, en zelfs een jaar later was zijn liefde voor het eiland nog niet vervaagd: "Mijn hemel, wat is het hier mooi! Ik huil voortdurend van geluk." De man die zijn emoties de vrije loop liet, kon echter maar gedeeltelijk genieten van de zomerse gelukzaligheid op Sylt. Siegfried Jacobsohn had het druk – ver van Berlijn hield de uitgever van het politiek en artistiek georiënteerde weekblad "Die Weltbühne" de touwtjes strak in handen, en één persoon in het bijzonder ondervond daar de gevolgen van: in de jaren twintig stuurde Jacobsohn bijna dagelijks brieven vanuit zijn zomerverblijf, met officiële instructies en persoonlijke aantekeningen, naar een van zijn meest bekwame medewerkers in Berlijn: Kurt Tucholsky. Zelfs vóór de Eerste Wereldoorlog bracht Jacobsohn zijn zomervakanties door bij een boer in Kampen. In 1920 werd het dorp zijn tweede thuis toen hij er een oud Fries huis kocht. In de daaropvolgende zomers richtte hij hier zijn buitenkantoor in: een plank op twee schragen, beschermd tegen de wind door een zeildoek, verving zijn bureau. "Mijn geluk komt voort uit de aankoop van dit huis. Nu weet ik waar ik thuishoor," jubelt de nieuwe bewoner. "Mijn enige klacht is dat er geen elektriciteit is en dat er maar in één kamer een kachel staat; anders zou ik hier waarschijnlijk ook de hele winter blijven."
In 1921 ontving Jacobsohn het bericht van een prominente bezoeker: "Vanmiddag had mijn lage rieten dak de eer Thomas Mann te mogen ontvangen. Hij kende het eiland niet en is zo onder de indruk dat hij meteen een Fries huis of stuk grond wil kopen." Als Jacobsohn niet aan het werk was, genoot hij van het strandleven. "Elke dag, altijd een uur, soms twee, ben ik aan zee," vertelde hij aan Heinrich Tiedemann, de eigenaar van pension "Kliff ende". En de danseres Valeska Gert, een goede vriendin, vatte het treffend samen: "Jacobsohn deed nooit zijn gele badjas uit, baadde als een vis in de Noordzee en lachte vaak en hartelijk." Maar Jacobsohn was ook wel eens een klager. "De mensen van Kampen zijn verdorven piraten. Ze zingen 'We zijn trots om Fries te zijn'. En we zijn blij als we er geen zien." Westerland was "een afschuwelijke badplaats", en bovendien: "Als deze eilandbewoners niet zoveel, zoveel erger waren dan de Berlijners, zou ik hier blijven." Hij bleef in ieder geval één soort verdriet bespaard. Na Jacobsohns dood schreef de auteur Hermann Kasack in "Die Weltbühne": "Jacobsohn hield van het afgezonderde leven in Kampen. Hij verafschuwde de aanleg van de dam. Hij zou waarschijnlijk snel nog verder moeten vluchten, zei hij. Nou ja, hij hoefde in ieder geval niet de spoordijk over te steken om het eiland te bereiken."