Kunststeen Paul Weymar

In 1955 bracht de gerenommeerde uitgeverij Kindler een omvangrijk boek uit, maar liefst 800 pagina's. Het biedt een uitgebreid inzicht in het leven van de eerste kanselier van de jonge Bondsrepubliek Duitsland, werd ook vertaald in het Engels, Italiaans en Spaans en was geautoriseerd door Konrad Adenauer. Het boek was geschreven door Paul Weymar, wiens carrière als schrijver ooit veelbelovend was begonnen: na zijn rechtenstudie in Berlijn kreeg hij een baan bij de prestigieuze uitgeverij Ullstein. Daar raakte hij echter in contact met een kring van communistische intellectuelen, een kring die in 1933 uiteenviel door de gebeurtenissen rond Hitlers machtsovername. Weymar werd uit de Rijkskamer van Literatuur gezet en zonder opzegtermijn ontslagen door de uitgeverij. Wanhopig verliet hij Berlijn en trok zich, op aanraden van een collega, terug in Kampen. Deze collega was de journalist Hans Zehrer, later hoofdredacteur van de krant "Die Welt", die eveneens door de nazi's een schrijfverbod had gekregen en vanaf 1934 enkele jaren in Kampen woonde. Weymar verdiende anoniem de kost op Sylt door voor anderen te schrijven. In 1936 trouwde hij met Nanny Dreßler, de eigenaresse van herberg "Zum Roten Kliff" in Kampen, en vestigde zich daar. Weymar verwierf pas na de oorlog bekendheid met zijn biografie over Adenauer. Verschillende historische romans en talloze gedichten volgden. In 1969 schreef Weymar een romanserie voor de krant "Die Welt" getiteld "Die Liebesinsel – ein Sylter Sommer-Abenteuer" (Het eiland van de liefde – een zomeravontuur op Sylt). Geïnspireerd door zijn nieuwe thuis schreef hij onder andere het gedicht "Kleiner Kampener Abendtrost" (Kleine Kampen Avondtroost): "Als het donker wordt, als het donker wordt, dan komt de grote, oude herder – in zijn blauwe, zware mantel, vanuit het oosten over de Waddenzee. En langzaam klimt hij naar het strand, hij heft zijn oude, zware hand op: Ga, zon, ga nu slapen – ik blijf bij mijn schapen." "Voor mijn vader werd Sylt een plek van spanning tussen hemel en aarde, waar hij betekenis en een gevoel van thuishoren vond, en zelfvertrouwen putte," verklaarde zijn zoon later. Paul Weymar zelf definieerde Sylt als "Orplid", een fantasieland bedacht door de lyrische dichter Eduard Mörike: "Jij bent Orplid, mijn land, dat van verre schijnt. Vanuit de zee, jouw zonovergoten kust, stijgt de mist op die de wangen van de goden bevochtigt!" Op Sylt was Paul Weymar ook actief betrokken bij de oprichting van een voorbereidende middelbare school (Progymnasium). Zijn oudste zoon behoorde later tot de eerste afstudeerklas van de school, die nog steeds bestaat. Tegen een vriend die Weymar in augustus 1971 bezocht en hem ziek in bed aantrof, zei hij: "Ik wacht op mijn dood." Paul Weymar had gelijk: slechts enkele weken later vond de uitvaartdienst plaats in de kerk in Keitum.