Otto Eglau kunststele

Het was 7 augustus 1950, een hete zomerdag, toen Otto Eglau uit de eilandtrein stapte op station Kampen. Op aanraden van zijn universiteitsprofessor was de jonge Berlijnse kunstenaar, na diverse verblijven aan de Baltische kust, voor het eerst naar Sylt gereisd. Hij huurde een kleine kamer in pension "Odin" en schreef aan zijn broer: "Mijn accommodatie is erg comfortabel – 4,50 mark inclusief ontbijt, en een fijn atelier ook." De suggestie van zijn professor wierp zijn vruchten af: "De reis naar Sylt was een cruciale stap voor mij," reflecteerde Eglau vele jaren later. En zijn zoon Johannes vatte het samen: "De vormen van de zee en de kust, eb en vloed, terugtrekkend water en sporen in het zand of de wadplaten, doordringen zijn hele artistieke wereld." Na zijn middelbareschooltijd werd de jonge Otto Eglau opgeroepen voor militaire dienst en gevangengenomen, waaruit hij in 1947 werd vrijgelaten. Na zijn studie keerde hij terug naar zijn geboortestad Berlijn om te studeren aan de Academie voor Schone Kunsten. In 1953 werd hij benoemd tot docent vrije schilderkunst en tekenen aan de faculteit Architectuur van de Technische Universiteit van Berlijn. Tussen 1951 en 1970 ondernam Eglau talloze studiereizen, onder andere naar Griekenland, Japan en de Verenigde Staten. Hij presenteerde zijn werk op internationale tentoonstellingen, bijvoorbeeld in New York, Caïro en Rio de Janeiro – meer dan honderd solotentoonstellingen en ruim 120 groepstentoonstellingen in totaal tegen het einde van zijn leven. Sinds zijn eerste bezoek keerde Otto Eglau steeds weer terug naar Kampen, vaak voor periodes van meerdere maanden. Uiteindelijk kocht hij in 1976 een huis in Friese stijl en richtte daar een atelier en galerie in. "Otto Eglau was vaak te vinden op het strand in Kampen of aan de Waddenzee. Daar legde hij zijn indrukken van de natuur vast in zijn schetsboek – 'oogontdekkingen', zoals hij ze noemde. Vervolgens vertaalde hij wat hij zag naar zijn werk in zijn atelier," vertelt zijn zoon. Heldere lijnen en structuren doordringen het gehele oeuvre van de kunstenaar, die internationale erkenning verwierf, met name op het gebied van de kleuretsen. Zijn werken, die steevast geen mensen afbeelden, grenzen aan abstractie. Otto Eglau, die in 1981 het Bundesverdienstkruis van de Bondsrepubliek Duitsland ontving, verwoordde zijn artistieke visie treffend: "De structuren die ik achter dingen plaats, en de lijnen die mijn beelden bijeenhouden, zijn tekenen van vergankelijk leven. Ze zijn willekeurig, zoals het spoor dat een golf in het zand achterlaat, onduidelijk, zoals de grens tussen zee en land, vluchtig, zoals het leven van een schelp die ik in mijn hand houd."