Ernst Penzoldt Kunststele

Het is nogal verrassend dat een zomergast op Sylt plezier beleeft aan slecht weer. De schrijver Ernst Penzoldt gaf hiervoor een plausibele verklaring, zoals zijn dochter later vertelde: "Hij was best blij met regenachtige dagen, want dan hoefde hij zich niet schuldig te voelen als hij naar het strand ging – hij was immers naar het schrijvershuis in Kampen gekomen om te werken." Dit huis was van uitgever Peter Suhrkamp, ​​en Ernst Penzoldt was er vanaf 1937 een frequente gast. "Ik voel me alsof ik op de maan ben," verwonderde de bezoeker zich, gefascineerd door de indrukken van een andere wereld: "Ik geef me over aan de creatieve ledigheid waartoe dit magische, blonde eiland uitnodigt," schreef hij aan een vriend. En in een andere brief: "Je vraagt ​​me wat ik de hele dag doe. Niets. Ik ben van 's ochtends vroeg tot 's avonds laat volledig bezig." Uiteindelijk kwam Ernst Penzoldt toch aan het werk. In 1948 schreef hij het misdaadverhaal "De Parel" in Kampen, waarmee hij nieuw terrein betrad: "Het was de eerste keer dat ik me met dit literaire genre bezighield." Als zoon van een hoogleraar geneeskunde genoot Ernst Penzoldt "een heerlijke, bijna verwende jeugd". Na een studie beeldhouwkunst in Weimar en Kassel meldde hij zich in 1914 vrijwillig aan voor militaire dienst. Tijdens de oorlog begon hij met schrijven. Zijn eerste dichtbundel verscheen in 1922 en acht jaar later schreef Penzoldt, over wie Thomas Mann opmerkte: "Ik voelde meteen de charme en de statuur van zijn talent", zijn meest succesvolle boek: "De Powenz-bende". Hoewel Penzoldt uit Zuid-Duitsland kwam, ontwikkelde hij al snel een sterke band met Sylt. "Hij was echt enthousiast over Kampen. Hij had zelfs het gevoel alsof hij er vandaan kwam", herinnerde zijn dochter zich. Zelfs wanneer de schrijver zich nogal minachtend uitdrukte ("Wat een ophef maken mensen toch over Kampen! Ik kan er niets bijzonders aan vinden. Kampen bestaat eigenlijk alleen maar uit lucht, water en zand."), straalden zijn woorden meestal genegenheid uit: "De kleuren hier zijn betoverend: de bruine heide, de groene wadplaten, het zilvergrijs van de duinen. De zee is altijd iets moois, iets subliems – ik raak er nooit op uitgekeken." En Penzoldt zocht niet alleen op regenachtige dagen zijn weg naar het strand. Daar lag hij naakt te zonnebaden, zwom hij onvermoeibaar door de golven of lag hij languit in het zand en sorteerde de kleine zandkorrels: "Sommige zijn helder en rond als een dauwdruppel, sommige zijn roze, andere glinsteren amberkleurig goud. Ik heb elk type gescheiden op kleur en vorm."