Erich Heckel kunststele

Wat een eerbewijzen ontving hij: het Grootkruis van de Orde van Verdienste van de Bondsrepubliek Duitsland, de Kunstprijs van de stad Berlijn en de deelstaat Noordrijn-Westfalen, zijn benoeming tot erelid van de Academie voor Schone Kunsten in Neurenberg en een eredoctoraat van de Christian-Albrechts-Universität Kiel. Wat een troost voor een kunstenaar die slechts enkele jaren eerder was verstoten. Vanaf 1937 mocht hij niet meer exposeren, zijn werken werden veroordeeld en geconfisqueerd als 'ontaarde kunst', en hij moest machteloos toezien hoe meer dan duizend van zijn schilderijen en bijna 4000 aquarellen en prenten in vlammen opgingen tijdens de beruchte kunstverbranding in Berlijn in 1939. Aanvankelijk had Erich Heckel geen schilderscarrière voor ogen, maar een andere loopbaan. Hij begon architectuur te studeren in Dresden, maar stopte al snel met zijn studie en werd autodidactisch schilder en graficus. Heckel schilderde landschappen en steden, badgasten en portretten, stillevens en scènes uit de wereld van circusartiesten. Hij groeide uit tot een vooraanstaande figuur van het Duitse expressionisme en een van de oprichters van de beroemde kunstenaarsgroep "Die Brücke". Net als de andere "Brücke"-schilders zocht hij, inmiddels gevestigd in Berlijn, de natuur op die grotendeels onaangetast was door de beschaving. Hij vond die op Sylt, een plek waar hij vanaf de jaren twintig steeds weer naartoe werd getrokken, nadat hij een boerderij aan de nabijgelegen Flensburgfjord had gekocht. "Helaas moeten we vanwege dringende afspraken aan het einde van deze week vertrekken; anders waren we graag gebleven tot het begin van de zomervakantie en de toestroom van mensen. De Noordzee is onbeschrijfelijk en zeer rustgevend voor mij," schreef Heckel in 1923 vanuit Sylt aan kennissen. Tijdens zijn bezoeken aan het eiland concentreerde Heckel zich op de aquareltechniek. Het resultaat is een reeks zeer genuanceerde, kleurrijke landschappen van stranden, duinen en wolken, zoals het schilderij waarin Heckel in 1934 het kustlandschap bij Kampen vastlegde: turbulente, donkere stormwolken en de schuimende zee contrasteren met de duinen die baden in maanlicht. Toen zijn atelier in Berlijn in 1944 door een bombardement werd verwoest, verhuisde Erich Heckel naar het Bodenmeer en gaf hij les aan de Academie voor Schone Kunsten in Karlsruhe. Hij gebruikte zijn semesterpauzes voor verdere bezoeken aan Sylt. Zijn laatste bezoeken dateren uit de jaren zestig. In 1968 kreeg Heckel een beroerte en overleed twee jaar later.