Edwin Scharff kunststele

Paardrijden was zijn uitgesproken passie. Al als kind rende de jonge Edwin Scharff, zodra hij de kans kreeg, naar een manege in de buurt van het huis van zijn ouders. Hij bleef tot op hoge leeftijd een fervent ruiter en deze passie gaf ook vorm aan zijn creatieve ontwikkeling: "Het uitdrukken van de harmonie tussen paard en ruiter, deze dynamische eenheid, is een van mijn artistieke doelen." En zo beeldde hij in zijn woonplaats Kampen herhaaldelijk ruiters op het strand af in schilderijen en sculpturen. In de jaren twintig werd Scharff, die talloze figuren, portretbustes en dierensculpturen in vereenvoudigde vormen maakte, niet alleen professor aan de Berlijnse Academie voor Schone Kunsten, maar ook een gerenommeerd kunstenaar. Talrijke opdrachten stelden hem in staat een luxueuze levensstijl te leiden: hij woonde in een villa met bedienden en verkeerde in de hogere kringen van de stad. Hij ontving onder andere de prestigieuze opdracht om een ​​buste van Rijkspresident Paul von Hindenburg voor de Rijksdag te maken. De aanzienlijke vergoeding stelde hem in staat om eind jaren twintig een oud Fries huis aan de Wuldeweg in Kampen te kopen. Maar al snel pakten zich donkere wolken samen – zijn politieke opvattingen en het feit dat hij met een Hongaarse vrouw van Joodse afkomst was getrouwd, bleven niet ongestraft onder de nazidictatuur: in 1933 verloor Scharff zijn baan als docent en werd hij als straf overgeplaatst naar de Kunstacademie van Düsseldorf, waar hij in 1937 eveneens werd ontslagen en bovendien een werkverbod kreeg opgelegd. Scharff bleef de daaropvolgende jaren in het geheim werken – zowel in Kampen als in Düsseldorf, verborgen in de sacristie van een verwoeste kerk. Nadat zijn huis in Düsseldorf in 1942 door een bombardement was verwoest, verhuisde de verstoten kunstenaar naar Kampen. "Tijdens deze crisistijd besteedde Scharff veel aandacht aan religieuze thema's," merkte het tijdschrift "Der Spiegel" in 1947 op. Een vriend schreef: "In Kampen woont hij nu in een oud Fries huis op het eiland Sylt, witgekalkt, met lage plafonds en betegelde muren. De kamer onder de puntgevel is zijn atelier. Hij is niet ongezellig, maar heeft een hekel aan holle frasen en clichés. Hij verwacht iets van een gesprek." In 1946 aanvaardde Edwin Scharff een hoogleraarschap aan de Hamburgse Kunstacademie. Hij bleef Kampen trouw en bracht er regelmatig zijn semestervakanties door. Toen de kunstenaar in 1955 overleed, stelde de Senaat van de Vrije en Hanzestad Hamburg datzelfde jaar de "Edwin Scharffprijs" in. Sindsdien wordt deze prijs jaarlijks toegekend aan kunstenaars wier werk het culturele leven van de stad Hamburg heeft gevormd.