Kunststele van Dr. Fritz Wichert

Hij vond zijn laatste rustplaats naast een goede vriend. Zes jaar eerder was professor dr. Wilhelm Waetzoldt begraven op de begraafplaats van Keitum. Nu, op een vochtige januaridag in 1951, volgde Fritz Wichert hem. Een eenvoudige heidesteen, waaraan twee jaar later een bronzen reliëf werd toegevoegd, siert het verse graf. Fritz Wichert werd geboren in Mainz. Daar worstelde de zoon van een officier aanvankelijk met zijn carrièrekeuze: "Ik wist niet zeker of ik in de voetsporen van mijn oom moest treden en schrijver en dichter moest worden." Maar hij besloot anders en studeerde filosofie en kunstgeschiedenis. In 1909 nam Fritz Wichert de leiding over van de pas opgerichte kunstgalerie Mannheim en in 1923 verhuisde hij naar Frankfurt am Main als directeur van de Academie voor Schone Kunsten. Zijn passie voor moderne kunst bleek een nadeel toen het naziregime aan de macht kwam: hij probeerde tevergeefs Joseph Goebbels te overtuigen zijn ontslag te voorkomen – in 1934 werd de kunsthistoricus gedwongen met pensioen te gaan. Met bitterheid herstructureerde Fritz Wichert zijn leven. Hij herinnerde zich zijn eerste vakantie op het eiland Sylt in 1931: "De zee is werkelijk prachtig. Als je langs de kust loopt met de golven, krijg je zin om je kleren uit te trekken en het water in te rennen," jubelde hij destijds. Nu had hij een huis voor zichzelf laten bouwen in Kampen. Hij kon elke dag zien hoe het eruit zou komen te zien: een schaalmodel stond op tafel in zijn appartement in Frankfurt. In 1936 verhuisde Wichert naar zijn nieuwe huis, "gebouwd in de oude Friese stijl met een lage plafondhoogte en een steil hellend dak," zoals de krant van Sylt berichtte. De nieuwe bewoner was opnieuw betoverd door de natuurlijke schoonheid van Sylt – de Waddenzee, "glinsterend als blauwe zijde in de zon", de "brullende zee", de "gracieuze duinen" en de lucht, "als een slok uit hemelse handen". Fritz Wichert vatte het treffend samen: "Je raakt hier nooit uitgekeken op het landschap. Je staat altijd weer versteld." In de laatste fase van zijn leven bekleedde Wichert opnieuw een ambt: hij was burgemeester van Kampen van 1945 tot 1948, gedurende welke tijd hij zich "bovenal wijdde aan het behoud van het landschap en het welzijn van vluchtelingen", zoals de pers opmerkte. Toen Fritz Wichert in 1951 overleed, herdacht de gemeente Kampen zijn verdiensten in een overlijdensbericht: "Een van onze beste vertegenwoordigers, die altijd op voorbeeldige wijze de belangen van zijn geadopteerde thuisland behartigde en wiens vriendelijke aard overal zichtbaar was, is uit ons midden heengegaan."