Natuurlijk Sylt

De kleine witte vuurtoren – de eerste die je ziet na het passeren van het tolstation bij Lister Ellenbogen – vormt een perfecte aanvulling op de idyllische omgeving. Hij mag zich een superlatief toe-eigenen: de 11,3 meter hoge toren, met een brandpuntshoogte van 19 meter, is het meest noordelijke gebouw van Duitsland . En er zijn er nog twee, die de westelijke toren deelt met zijn oostelijke tegenhanger: de twee vuurtorens van Lister zijn de oudste aan de westkust en de eerste in Duitsland die gemaakt zijn van gietijzeren, met bouten verbonden platen.

De Lister-vuurtorens werden in 1857 gebouwd in opdracht van de Deense koning , die destijds de scepter zwaaide over Sylt. De bouw ervan was Denemarkens antwoord op de vele gestrande koopvaardijschepen die de strandwachters in het noorden van Sylt halverwege de 19e eeuw moesten melden. De waterwegen rond Sylt, met name de Lister Tief (een smal kanaal), blijven tot op de dag van vandaag verraderlijk.

De Twins werden in 1858 in gebruik genomen. Sinds 1977 worden deze navigatiebakens op afstand bediend – niet bepaald romantisch. Alsof dat nog niet erg genoeg is, zijn ze niet toegankelijk voor het publiek. Voor de technisch geïnteresseerden volgen hier enkele details: de optiek bestaat uit een geslepen Fresnel-lens met een brandpuntsafstand van 280 mm en een hoogte van 85 cm. Elke toren wordt verlicht door twee metaalhalogeenlampen – één wordt 's nachts gebruikt, de andere dient als reserve.

Dit is ongetwijfeld een langdurig proces. Wat is het slagingspercentage?
Thomas Bickhardt: 80 procent van de cursisten kan hun zeeziekte voorgoed overwinnen. Het seminar duurt slechts 4,5 uur.

Deze editie van het dossier heeft als titel "Sylt bij nacht". Vandaar de vraag: bent u wel bekend met het nachtleven van Sylt?
Thomas Blickhardt: Ongelooflijk, maar in feite ken ik Sylt helemaal niet, alleen het cliché, en daarom ben ik erg enthousiast over de nieuwe ervaring.

Waar je wél veel ervaring mee hebt, zijn zeer, zeer lange winternachten op een eiland in Noord-Noorwegen. Ben je bang voor de nacht?
Thomas Blickhardt: Nee, helemaal niet. Ik hou van de kracht en de rust van de nacht. Als ik 's nachts niet kan slapen, sta ik gewoon op en doe ik wat werk. Het helpt om de stress te verminderen en ontspannen te blijven als je niet kunt slapen.

Je bent een reiziger. Je bent gefascineerd door de psychologie achter reizen. Je hebt er tijdens je studie onderzoek naar gedaan. Wat motiveert mensen om te reizen?
Thomas Blickhardt: Er zijn talloze redenen, waaronder maatschappelijke, maar bovenal de voortdurende hoop dat het leven ergens anders beter en gemakkelijker zal zijn. Interessant genoeg reizen veel mensen juist om hun vooroordelen bevestigd te zien. Mijn advies is altijd: gooi alle reisgidsen weg, reis met een open blik en leef zonder vooropgezette ideeën!

Ze lijken de gave te bezitten om zelfs de grote dingen in het leven los te kunnen laten...
Thomas Blickhardt: Ik vind een aantal dingen aan het boeddhisme erg aantrekkelijk, ook al ben ik helemaal niet religieus. Een oude Zen-uitspraak luidt: "Als je de Boeddha op je reis tegenkomt, geef hem dan een schop onder zijn kont, want dan ben je de verkeerde weg ingeslagen!" Zelfs als student sprak het boeddhistische principe van niet-hechting, het loslaten van dingen en het overwinnen ervan me al aan. Dit maakt het mogelijk om volledig in het moment aanwezig te zijn.

Thomas Bickhardt zal op dinsdag 21 januari om 18:30 uur voorlezen bij "Uncle Johnny's". 
Het strand van Wenningstedt uit zijn boek "Windkracht 15". Alles over de winterse avonturenweek op Sylt

Op een plek als "Kaamps 7" aan het hoofdstrand van Kampen is het lastig om zomaar even van een kopje koffie te genieten. Niet dat het houten paalhuis met zijn ronde erker geen koffie serveert, maar de adembenemende natuurlijke omgeving maakt van elk drankje een ware openbaring. Gastvrouw Christina Böckmann speelt hierop in met een concept dat de beleving en de duisternis van een winternacht centraal stelt.

"Mijn man en ik zijn dol op de berghutcultuur. Het heeft ons geïnspireerd."

Het kleinschalige evenement in Kampen-stijl werkt nu als volgt: Deelnemers aan de korte nachtwandeling worden persoonlijk opgehaald door de eigenaar van "Haus Kliffende". Elke gast ontvangt een lantaarn om het pad door de duinen te verlichten. Onderweg deelt Christina Böckmann fascinerende weetjes over de gebouwen die de groep passeert, de baken die de duinen markeert, Kampen en de mensen die er wonen. "Geen lange lezingen. Het is gewoon een korte wandeling, opgeleukt met interessante informatie", zegt de restauranteigenaar bescheiden. Bij aankomst in "Kaamps 7" wacht de gasten een heerlijke fondue met allerlei verse delicatessen. "Het is geweldig om te zien hoe deze ervaring mensen met elkaar verbindt", zegt Christina Böckmann, verheugd dat haar idee een succes is.

De toren werd al in 1974 onder monumentenbescherming geplaatst. Een bijzonder gedenkwaardige gebeurtenis in de geschiedenis van de club was de viering van het 150-jarig bestaan ​​in juni 2006: de gemeente Kampen organiseerde ter ere daarvan een groots festival voor de toren. Destijds kon men ook een rondleiding winnen, de 159 treden beklimmen en genieten van wat ongetwijfeld een magnifiek uitzicht was.

Hij is zelden 's nachts helemaal alleen wakker in het elegante resort, dat op een Fries dorp lijkt. Zijn hoofd op de chique bar leggen voor een dutje – zoals in een filmscène? Ook dat gebeurt niet. Stefan Lakomy moet de administratie en de aankomsten en vertrekken voor de volgende dag voorbereiden. Nadat de restaurants en de bar gesloten zijn, zorgen hij en zijn collega's ervoor dat de dagelijkse boekhouding soepel verloopt. In de winter stookt hij de open haard op en bereidt hij de nieuwsbrief van het resort voor, die de volgende dag verschijnt. In de vroege ochtenduren zorgt een schoonmaakteam ervoor dat de lobby brandschoon is , waarna de ontbijtservice begint. Stefan Lakomy heeft voor zijn collega's een lijst samengesteld met de specifieke wensen en behoeften van elke gast. "Rond twee uur 's middags, als het resort het rustigst is, kijk ik misschien even naar het nieuws tijdens mijn pauze. Maar duimdraaien – dat is voor mij uitgesloten. En dat is maar goed ook."

De dienst van Stefan Lakomy begint om 22:30 uur en duurt tot 7:00 uur 's ochtends, inclusief nauwkeurige overdrachten. Als hij 's ochtends thuiskomt, geniet hij van een rustig ontbijt met zijn vrouw Sonja. Als gediplomeerd verloskundige kent zij nachtwerk uit eigen ervaring. Tegenwoordig richt ze echter vakantiewoningen en hotels in op Sylt en Mallorca. Het echtpaar richtte drie jaar geleden samen hun bedrijf " Einrichtung Lakomy " op.

Voordat Stefan zich 's ochtends op zijn slaap stort, bespreken de twee zakelijke aangelegenheden. Acht uur achter elkaar slapen – dat lukt hem zelden. Ondanks zijn nachtdiensten traint Lakomy regelmatig met zijn voetbalteam van de Deense minderheid . Terugschakelen naar het klassieke dag-nachtritme op zijn vrije dagen zou te belastend zijn voor zijn lichaam. Dat is voor hem alleen zinvol tijdens vakanties. Stefan Lakomy heeft zich grondig in het onderwerp verdiept om zich voor te bereiden op een gezonde vorm van nachtwerk. "Maar het lichaam wil altijd weer terugkeren naar de nachtrust. Dat geldt voor iedereen. De enige vraag is hoe goed je het kunt slim af zijn," zegt Lakomy, die daar blijkbaar uitzonderlijk goed in slaagt.

Het strekt zich uit over 19 zeemijlen. De lichtinval van de Hörnum-toren, die met zijn 33 meter hoogte en zijn positie in het dorp (hij staat op een 17 meter hoge duin) de functie vervult van Oriëntatiepunt Het vult de ruimte als geen ander op het eiland. Bovenal dient het de scheepvaart als oriëntatiepunt en als markering van de vaargeul tussen de zuidpunt en Amrum.
De "Uniek verkoopargument" De rood-witte vuurtoren uit een prentenboek? Die kun je vanaf maart meerdere keren zien, en vervolgens de hele zomer door. Bezoek wekelijksAls u belt naar de "Hörnum Toerisme Dienst" De ticketinformatie heeft zelfs een eigen telefoonlijn: de wens om te genieten van het panoramische uitzicht over het eiland, naar het vasteland, Amrum, Föhr en zelfs de Hallig-eilanden is duidelijk enorm. Het uitkijkplatform met zijn ronde balkon onder de lantaarn biedt adembenemende momenten.

Tot voor kort diende de toren ook als trouwlocatie in de openlucht voor de burgerlijke stand van Sylt , waarbij de zesde verdieping een uniek uitzicht bood voor stellen die geen hoogtevrees hadden. Op de hoogte van de witte streep heeft de "eerste-orde vuurtoren" een dusdanig respectabele diameter dat hij van 1914 tot 1933 dienst deed als het kleinste klaslokaal van Duitsland voor de kinderen van Hörnum – voordat Hörnum militair belangrijk werd en de omvang ervan exponentieel toenam door de toestroom van soldaten en hun families . De laatste vuurtorenwachter ging in de jaren 70 met pensioen: sinds 1977 wordt de toren beheerd door de Waterwegen en Scheepvaartautoriteit in Tönning. De vuurtoren van Hörnum is qua ontwerp vrijwel identiek aan de torens in Büsum, Pellworm en Westerheversand.

Voor de echte vuurtorenliefhebbers: hier wat meer details over de verlichtingstechnologie.

En toen, ruim veertig jaar geleden, kwam Hörnum op zijn pad. Hij vond er zijn roeping , zijn tweede familie en een thuis op een plek "aan het einde van nergens". Günter kan het uitstekend vinden met zijn zoon Jens , een meesterkok met internationale ervaring in restaurants met Michelinsterren , die de kwaliteitsnormen van de bakkerij, patisserie en keuken voortdurend verfijnt. In het geval van de twee mannen betekent dit grotendeels zonder woorden. Jens Lund komt ook elke ochtend naar de bakkerij. Een paar uur na Günter, maar ongeveer tegelijk met de leerling, het patisserieteam en de andere helpers. Dit geeft hem ruim de tijd om het prachtige assortiment klaar te hebben voor de opening. Als alles op zijn plaats staat en de voorbereidingen rond 10 uur 's ochtends zijn afgerond, sluit Günter zijn werkdag af. 's Avonds komt hij nog even langs om te controleren "of al het deeg goed rijst!" Hij is sowieso niet te stoppen. En hij slaapt ook niet bepaald goed.

Sinds zijn vrouw Gerti afgelopen september overleed, is zijn slaapritme er niet bepaald op vooruitgegaan. Gerti werkte ook tientallen jaren voor de familie Lund in de winkel. Günters zoon Daniel maakt ook deel uit van het personeel: hij is kok. "Na Gerti's dood moet ik eerst mezelf weer terugvinden," zegt Günter, waarmee hij zijn missie voor 2025 omschrijft. Jens Lunds aanvankelijke bezorgdheid dat zijn leerling over een paar jaar met pensioen zou gaan, wordt door Günter meteen weggenomen: "Ik blijf zeker parttime werken. Wat zou ik zonder mijn baan moeten? Afgezien van mijn knie is alles prima." 
Op het moment dat dit tijdschrift verschijnt, staat Günter voor een flinke uitdaging: de Lunds nemen wintervakantie. "Ach, dat red ik wel. Ik kan thuis wat klusjes doen," is Günters plan voor de vakantieweken. Misschien kan hij 's nachts zelfs nog wat slapen, en in Hörnum zal alleen de vuurtoren zijn werk doen.

“Tante Jens” aan de Rantumer Straße was een van die eigenzinnige fenomenen van het Syltse nachtleven. De cabaretier uit de queerscene verliet Hörnum in 2009 en opende een nieuwe cabaret-travestieshow-disco met dezelfde naam op Norderney. Hij overleed in juli 2024, onder grote media-aandacht.

Alles over Lund Bakery en de filosofie erachter:

Het motto van "Long Christian"

In een van mijn vorige levens was ik de vrouw van een circusdirecteur. De directeur van het "Eiland Circus"Velen zullen zich de kleurrijke zomerspektakels Ik herinner me dat het in de zomer van 2025 misschien terug zou keren naar Sylt. Destijds, toen we twee maanden op het circusterrein woonden, was een chique, felrode circuswagen ons thuis. Die stond pal naast het fietspad geparkeerd. De stroom fietsers, die praktisch langs onze gecombineerde woon- en slaapruimte fietsten, bleven niet lang voor mijn raam staan ​​om commentaar te leveren op het hele betoverende circusdorp. Zelden hoorde ik iets als: "Waar wonen de leeuwen?" In 99 procent van de gevallen riepen de fietsers, die langs ons vliegende huis reden, enthousiast: "Kijk, daar is de vuurtoren!" De zin was als een mantra die mijn circusleven overdag onderbrak en me 's nachts in slaap vergezelde, waardoor de buitengewone magie van de "Long Christian" in Kampen in mijn hart werd gegrift, een magie die niet kan opwegen tegen de betovering van een circus.
 

Een "ja" voor de eeuwigheid

Ik trouwde in mei 2014 met mijn circusdirecteur in de vuurtoren van Hörnum. We woonden destijds tien maanden met het jeugdcircusproject in Hamburg en twee maanden op Sylt. De directeur was toen ernstig ziek. Terminale ziekte, om precies te zijn. De vuurtoren van Hörnum, met zijn symbolische betekenis, leek de perfecte trouwlocatie. Hij, de kinderen en ik waren die stralende mei-avond heel zorgeloos; we leefden altijd met de eindigheid van ons geluk , niet ertegen. De ambtenaar van de burgerlijke stand had blijkbaar pas net van de bijzondere omstandigheden gehoord en was zo ontroerd dat ze moeite had om zich te beheersen in de kleine, ronde kamer op de zoveelste verdieping diep in de vuurtoren. Het was een "jawoord" dat met tranen in de ogen werd uitgewisseld. In dit geval niet de tranen van het kleine bruidspaar. Een tragisch en toch prachtig moment . Er was geen groot feest. We moesten snel vertrekken: onze dochter deed de volgende ochtend haar eindexamen (Abitur) in Hamburg. We aten ons huwelijksdiner in restaurant Burgerschmiede in Risum-Lindholm. We hebben de prijs voor een van de meest bijzondere bruiloften in een vuurtoren absoluut verdiend.