Hier om te blijven

De toestroom van toeristen zo'n 150 jaar geleden voegde zo'n twintig nieuwe motieven toe aan de toch al beperkte redenen om naar het kale eiland te verhuizen. Werk, goede zaken, inspiratie, gezondheid en natuurlijk liefde – dit waren allemaal belangrijke redenen om voor Sylt te kiezen. Het was een kracht die blijkbaar bergen en duinen kon verzetten.

Deze kracht moet behoorlijk sterk zijn geweest voor de senior manager van "Hotel Rungholt". Want de in Hamburg geboren Gisela Erdmann was aanvankelijk niet erg onder de indruk van het zanderige eiland. "Het was een regenachtige zomerdag in 1955 toen ik het eiland voor het eerst zag. Ik logeerde bij een vriendin in de voormalige manege aan de hoofdstraat van Wenningstedt. Mijn allereerste vakantie. Tijdens onze oriëntatiewandeling naar Braderup was ik niet bepaald overdonderd door wat ik zag. Ik vond het landschap nogal somber. We ontmoetten twee ruiters tijdens die wandeling en raakten met hen in gesprek," herinnert Gisela Erdmann zich, terugdenkend aan het moment waaraan ze aanvankelijk niet veel waarde hechtte. Maar het veranderde haar hele leven.

Dietrich Erdmann, telg van een grote hoteliersfamilie uit Sylt en een van de twee ruiters, was meteen betoverd door de jonge vrouw uit Hamburg. Hij zette alles op alles en gebruikte al zijn contacten om erachter te komen waar de twee vrouwen hun zomervakantie in Wenningstedt doorbrachten. Omdat gegevensbescherming destijds geen grote zorg was, wierpen zijn inspanningen vruchten af. De twee ontmoetten elkaar opnieuw en Dietrich Erdmann maakte Gisela het hof met alle mogelijke charmes. Enige tijd later, nadat hij ook zijn toekomstige schoonfamilie in Hamburg had bezocht, vroeg hij haar ten huwelijk tijdens een romantische ontmoeting in herberg "Kupferkanne".

Net als veel andere inwoners van Sylt in de naoorlogse periode, vond Dietrich Erdmann werk in productievere regio's van Duitsland. Het toerisme aan de Noordzeekust herstelde zich slechts langzaam. Dietrich Erdmann werkte daarom bij een klein industrieel bedrijf in het Sauerland, waar hij een veelbelovende functie bekleedde. Mede omdat Gisela niet echt warm liep voor Sylt, verhuisden de pasgetrouwden naar het Sauerland, waar ze in 1960 en 1963 twee kinderen kregen en een prachtig leven leidden. Waarom verhuisde het gezin in 1971 naar Kampen en transformeerde een vervallen hotel tot hét toonaangevende etablissement van Kampen? En waarom heeft Gisela Erdmann zich uiteindelijk verzoend met Sylt en kan ze zich nu verheugen dat "Rungholt" een familiebedrijf blijft ? Dit alles is te lezen in het boek "Mensen, Kampen", met 22 levensverhalen uit het dorp tussen de zeeën.

Merihs ogen lichten op als hij over zijn favoriete mensen praat. "Tijdens de zomervakantie op Sylt ga ik altijd naar Turkije – naar mijn tante Nazli in Karşiyaka. Dat ligt in de provincie Izmir. Ze is kapster, en een hele goede ook," verzekert de vijfdeklasser van het schoolcentrum op Sylt vol overtuiging.

Het feit dat zijn klasgenoten en vrienden internationale, diverse en soms dramatische levensverhalen hebben, is voor hem ongeveer net zo spannend als een winterstorm op Sylt. Multicultureel leven is aan de orde van de dag op Sylt: ongeveer 20 procent van de inwoners van Sylt heeft een andere nationaliteit dan de Duitse.

Zijn verhaal gaat als volgt: De familie van zijn vader is van Senegalese afkomst en woont in Turkije. Merih onderhoudt nauw contact met zijn grootmoeder en zijn geliefde tante, maar niet met zijn biologische vader. "Mijn ouders zijn gescheiden. Toen ik nog heel klein was, ging mijn moeder terug naar haar ouders in Gaziantep. Gelukkig ontmoette mijn moeder uiteindelijk mijn vader – ze ontmoetten elkaar voor het eerst in een winkelcentrum. Nu zijn we een gezin met drie kinderen: mijn zusjes en ik," legt Merih uit. Merihs vader, Tolga Er, is ook van Turkse afkomst en groeide op in Flensburg in een groot gezin. Jarenlang werkte hij in een verantwoordelijke functie bij het restaurant van Jürgen Gosch op het eiland Sylt.

Voor Tolga en zijn vrouw Hatice was de keuze om als gezin op Sylt te gaan wonen , waar Tolga al een band had opgebouwd , een ingrijpende beslissing . Voor Merihs moeder was de start op het eiland allesbehalve gemakkelijk. En ook voor Merih zelf was het niet makkelijk. "Mijn jongere zusjes Zeynep en Hirah hadden het makkelijker. Zij kenden niets anders."

Met het leren van de taal kwam geleidelijk aan een positievere kijk op het leven. Tegenwoordig is Hatice zelfstandig ondernemer en runt ze met succes een schoonmaakbedrijf op Sylt. "Ik woon nu al meer dan vijf jaar in Wenningstedt. We zijn erheen verhuisd toen de Osterwiese*-wijk klaar was. Het is geweldig, want mijn beste vrienden wonen vlak naast me. Ik hou van de natuur op Sylt en de veiligheid – je kunt er altijd alleen naar buiten. En de school is ook prima. Mijn vrienden in Turkije hebben niet veel goeds te zeggen over hun scholen. Maar ik vind het leven daar echt leuk. Het is er veel vrolijker," is Merihs genuanceerde kijk op de zaak.

Zijn toekomstplannen? Allereerst wil hij zich op Sylt intensiever richten op zijn passie voor dansen . Er is een nieuw project waar hij erg enthousiast over is. Hij is ook blij dat het op school beter met hem gaat dan op de basisschool. "Ik weet nog niet wat ik later wil worden. Er is nog tijd. Misschien een kapper – net als mijn tante. Ik kan me makkelijk voorstellen dat ik in Turkije woon. We zullen zien, misschien blijf ik hier wel," zegt Merih, terwijl hij door de sneeuw ploetert.

*De Osterwiese is een woonproject voor gezinnen in Wenningstedt, ontwikkeld en gerealiseerd door de gemeente. De bewoners zijn er in de zomer van 2018 ingetrokken.

Wie het eiland goed kent, plaatst de periode waarin Sylt een ideale voedingsbodem was voor vrije geesten eerder in de vorige eeuw – met name tussen de jaren 50 en 90. Gret Palucca, Valeska Gert, de schilderes Sprotte, of herbergiers zoals Klaus Bambus… Het imago van het eiland werd mede gevormd door de kleurrijke figuren. Tegenwoordig is het aantal inwoners met een excentrieke levensstijl vrij klein. Het bohemienleven en de avant-garde hebben plaatsgemaakt voor de mainstream. Gelukkig zijn er nog steeds een handvol kunstenaars en creatievelingen, onconventionele gastheren en vrije geesten te vinden, voor wie het leven aan zee, in de bevrijdende microkosmos van het eiland, een vruchtbare bodem biedt. Halima Elkasmi is daar een uitstekend voorbeeld van.

Ze komt net uit de zee. Geen spectaculair winters gespetter voor een publiek zoals bij een kerstduik. Dit is Halima's stille manier om het leven te vieren. Een ritueel. Een anker. Het moment om contact te maken met zichzelf. "Opnieuw contact maken" is het sleutelwoord. "Ik ga gewoon even in het ijskoude water zitten, adem in en uit en kijk wat mijn lichaam me vertelt. Het is geweldig – je komt weer bij jezelf terecht," verzekert de trainer, therapeut en life coach.

Voor Halima is de sleutel tot een gelukkig leven de manier waarop ze contact maakt met zichzelf. Ze deelt deze methoden in workshops, trainingen, lezingen en retraites . Wanneer ze niet aan het werk is, studeert of de wereld rondreist, is ze al jaren het gelukkigst op het eiland Sylt. Het eiland biedt haar een gevoel van verbondenheid, overzichtelijkheid, thuis en een dorpsachtige saamhorigheid, maar bovenal de vrijheid en tolerantie die ze nodig heeft om te gedijen.

Ze groeide op met negen broers en zussen en genoot van een gelukkige jeugd op een plek waar tot voor kort nog kolen werden gewonnen. Dat was namelijk het werk van haar geliefde vader. De beste versie van zichzelf worden en zich losmaken van alle beperkingen – haar familie legde daar de basis voor. "Als kind kon ik nooit stilzitten. In plaats van me medicijnen te geven, daagden mijn ouders me uit met sport. Ik trainde in taekwondo en haalde zelfs de wereldkampioenschappen voor junioren," vertelt de energieke jonge vrouw.

Ze had al van jongs af aan te kampen met pijn en blessures. Ze verloor een oog tijdens het boogschieten. Ze had een kraakbeentransplantatie in haar enkel nodig. Ze besefte dat ze haar houding moest veranderen en holistischer moest leven om pijnvrij en gezond te zijn. Ze werd yogalerares in India en behaalde vele andere kwalificaties; anatomie en neurologie fascineerden haar in het bijzonder.

De moderne bewegingstraining van Halima heeft slechts een indirecte link met bekende concepten. Haar aanpak draait om het herontdekken van je eigen lichaam op alle niveaus en het terugwinnen van vergeten bewegingen. Deze prachtige vrouw met Marokkaanse roots helpt ook atleten te herstellen van blessures en hun volledige kracht terug te vinden. "Gewoon doen. Als mijn cliënten bereid zijn te oefenen, bereiken we het gewenste doel," zegt ze. "Oefen wat je predikt" is een ander principe dat Halima zo overtuigend maakt.

Met haar rusteloze aard heeft ze een breed scala aan activiteiten nodig om zich bezig te houden. De natuur en het strand zijn ideaal om stoom af te blazen en haar innerlijke rust terug te vinden. Ze bewijst dagelijks dat hyperactiviteit een kwaliteit is, geen tekortkoming, mits het in de juiste richting wordt gekanaliseerd. "Vecht er niet tegen, leer ermee omgaan," is haar motto. Het is dan ook geen verrassing dat ze, als onderdeel van haar gevarieerde werk, soms als serveerster werkt in restaurant "Samoa Seahorse" – net zoals ze 15 jaar geleden deed. "Ik ben dol op die baan. Het daagt me uit en heeft destijds mijn vele trainingen en reizen gefinancierd. Elke avond heeft zijn eigen unieke drama . Het is net alsof je op een podium staat. Als je je volledig concentreert, wordt de voorstelling geweldig."

Woont hij nog steeds op Sylt? Jazeker. In Tinnum. Samen met zijn vrouw Edeltraud, vaak in het gezelschap van zijn kleinkinderen. Zonder ooit te hebben getwijfeld aan zijn thuis in de afgelopen decennia. "Het eiland is altijd goed voor me geweest. Ik heb er veel aan te danken. Mijn vrouw en ik kunnen ons niet voorstellen ergens anders te wonen," verzekert Heinz Maurus ons.

Sylt, en met name de stoere, eerlijke inwoners, bereidden hem voor op een vooraanstaande politieke carrière als CDU-lid van het deelstaatparlement, staatssecretaris en hoofd van de staatskanselarij (om maar een paar van zijn functies te noemen). Hij deed waardevolle ervaring op het eiland op in de jaren 80 en 90 als burgemeester van Sylt-Ost* en als hoofd van het lokale bestuursdistrict. Deze ervaring smeedde een diepe band, een band die niet gemakkelijk losgelaten wordt wanneer de waarde ervan wordt erkend.

Vele jaren Heinz Maurus pendelde onafgebroken tussen Berlijn, Brussel en Tinnum. Heen en weer. "Ik probeerde zo vaak mogelijk in de weekenden naar Sylt te komen," verzekert hij ons. Door zijn drukke schema liet hij het dagelijkse gezinsleven met zijn drie kinderen grotendeels aan zijn vrouw over. "Ik was er gewoon niet vaak. Zelfs niet toen ik nog op Sylt werkte. Achteraf gezien zijn er dingen die ik anders had kunnen doen," zegt Heinz Maurus peinzend. 
 
Nu hij iets ouder is dan 70, doet hij oprecht zijn best om zich te concentreren op de Reizen met een camper en zeiltochten met vrienden en familie om te verhuizen. Maar de gepassioneerde vormgevers van de werkelijkheid Hij is niet uit zijn element. Als voorzitter van de "Marine Association" is hij een gepensioneerde zeeman die "terug naar de basis" is. Maritieme aangelegenheden vormen ook de kern van zijn tweede grote project: hij zet zijn netwerk en onderhandelingsvaardigheden in voor de belangen van de "Vereniging van mosselkwekers"Hij is voorzitter van de producentenorganisatie, waartoe ook... "Dittmeyer's Oyster Ompania" en vertegenwoordigen de mosselvissers van Hörnum. Daarnaast zijn er natuurlijk diverse lidmaatschappen en erefuncties, onder andere bij traditionele Syltse verenigingen – dit alles: Een erekwestie… Maar dat is ook een van de redenen waarom de agenda nog steeds vol zit.

Kun je deze man, die zich vrijwillig op Sylt heeft gevestigd en een respectabele politieke carrière achter de rug heeft, wel echt een zoon van het eiland noemen ? Strikt genomen natuurlijk niet. Maar hij is een schoolvoorbeeld van wat er gebeurt als iemand de juiste snaar raakt en de vruchtbare bodem vindt op het eiland. Maurus is geboren en getogen in Kaufbeuren in de Allgäu . Daar was het een vriend van zijn vader, een onderzeebootofficier, die hem er met klem van overtuigde: "Zoon, als je iets wilt meemaken, ga dan bij de marine." Zo belandde hij in Glückstadt en in januari 1972 als hospik in List, destijds de thuisbasis van de enorme Marineopleidingsschool (MVS). "Eerlijk gezegd," zegt hij, "toen ik met de bus door het maanlandschap naar de kazerne reed , was mijn eerste gedachte: 'Waar ben ik in vredesnaam beland?'" Maar zijn houding veranderde snel. Achteraf beviel het maanlandschap hem zelfs wel, en hij voelde zich prettig bij zijn beslissing om een ​​carrière bij de marine na te streven. Hij voltooide de verschillende fasen van zijn militaire carrière met glans.

Heinz Maurus ontwikkelde een passie voor de politiek, en de politiek voor hem – mede dankzij zijn vermogen om visies pragmatisch in de praktijk te brengen. Zijn verhalen over het leven en werk in die jaren op Sylt zouden boekdelen kunnen vullen. Een kleine anekdote, meer in de categorie 'vermakelijk' dan 'politiek feitelijk': "De wijlen Wolfgang Schäuble bracht zijn vakanties altijd door op Sylt. In een kleine groep vroeg hij me eens waar hij zijn vertrouwelijke faxen naartoe kon sturen. Ik verwees hem naar mijn burgemeesterskantoor in Keitum. Sindsdien stopten we de faxen van de minister van Binnenlandse Zaken altijd in geheime enveloppen daar. "Er heerst nog steeds een dorpsachtig gemeenschapsgevoel, maar ook een gevoel van verbondenheid met de buitenwereld. En dat is wat zo mooi samensmelt," vat Maurus treffend een van de kwaliteiten van zijn thuiseiland samen.

Hij demonstreerde op indrukwekkende wijze zijn talent voor optredens op beide podia: het dorpspodium en het grote podium. Nu hij weer meer tijd op Sylt doorbrengt, zou hij zich dan niet willen mengen in de eilandpolitiek? De Amerikaanse president is immers al boven de 80. Welk advies zou hij Sylt geven? "Helemaal niets, dat is niet mijn taak. Oh, misschien één ding: we hebben destijds de eilandgeest aangeroepen. Dat is de sleutel tot alles. Samenwerken – dat is het allerbelangrijkste."

Voordat de oostelijke dorpen Sylt, Rantum en Westerland in 2009 fuseerden tot de gemeente Sylt, vormden Munkmarsch, Keitum, Archsum, Morsum en Tinnum de gemeente Sylt-Ost. Rantum en Westerland waren zelfstandige gemeenten – net als List, Wenningstedt-Braderup, Kampen en Hörnum tot op de dag van vandaag.

De lijst met culturele en humanitaire projecten die Ambroise Gaglo de afgelopen 29 jaar op Sylt en over de hele wereld heeft geïnitieerd, is eindeloos. Om de creativiteit en onvermoeibare toewijding van deze inwoner van Sylt beter te begrijpen, biedt zijn persoonlijke verhaal een stukje van de puzzel. Ambroise kwam in 1995 als asielzoeker vanuit Togo naar Sylt. Hij woonde twee jaar in het mini-containerdorp dat destijds dienst deed als noodopvang voor hem en vele anderen, pal naast de golfbaan, omdat er geen geschikte huisvesting beschikbaar was. Het feit dat vluchtelingen van diverse afkomst binnenkort om dezelfde reden opnieuw in containers zullen wonen, ditmaal op het luchthaventerrein, raakt hem vanzelfsprekend diep.

'Maar laten we het hebben over de goede dingen die je wél kunt doen,' zegt hij dan, waarmee hij samenvat wat hem definieert. Toen hij naar Sylt kwam, was zijn broer er al, sprak hij de taal, had hij bijna perfect Duits geleerd en was hij vastbesloten om het beste van zijn leven op het eiland te maken. 'Taal is de sleutel. Dat zeg ik tegen iedereen die bij mij om advies komt. Het opent deuren en harten. Destijds wilde ik dolgraag bij de politie. Ik heb nog steeds een map met mijn sollicitaties – inclusief de nogal inspiratieloze afwijzingsbrief waarin stond dat het voor een asielzoeker volstrekt onmogelijk was om bij de politie te komen,' herinnert hij zich lachend, ook om zijn eigen naïviteit van toen.

Ambroise zou niet dezelfde zijn als de aanvankelijke afwijzing, en alle tegenslagen die daarop volgden, hem uiteindelijk hadden geraakt. Vierentwintig jaar geleden volgde hij een beroepsopleiding sociale pedagogiek in Niebüll en sinds 2011 werkt hij voor de gemeente Sylt op de open dagschool in Westerland. Vanaf het begin bood Ambroise ook muziekprojecten aan, zoals drumlessen en multiculturele festivals . Hij zet zich in voor sociale en culturele cohesie en neemt een standpunt in tegen uitsluiting en racisme. Gedurende al die tijd is hij steeds met nieuwe ideeën gekomen. Niet in de laatste plaats om zijn Afrikaanse roots te eren en een betekenisvolle verbinding te creëren tussen zijn oude en nieuwe thuis , ontwikkelde hij het concept voor de "Yes Award Sylt ". "YES" staat voor "Yearly Education Support" (Jaarlijkse Onderwijssteun): in Lomé, de hoofdstad van Togo, zal het project jaarlijks een jongere tussen de 16 en 20 jaar ondersteunen met een beurs om zijn of haar studie te bekostigen. Sponsors zijn dringend nodig. Ambroise geeft graag meer informatie over zijn prijs:

Hij bericht over een cultureel festival voor de Afrikaanse gemeenschap dat gepland staat in de zomer van 2024 in het gemeentehuis van Niebüll. Er zijn nog gesprekken gaande met de gemeente Niebüll. De tijd dringt, want hij heeft nu een afspraak met een Afrikaans gezin voor een consult op zijn kantoor aan de Stephanstrasse in Westerland. Drie inwoners van Sylt bieden consulten aan voor mensen die van plan zijn om op het eiland te wonen en te werken. Er is ook een spreekuur in het Pools, en Ambroise zelf geeft consulten in het Engels, Frans en twee Afrikaanse talen. Hij voert daar gemiddeld twee tot drie consulten per week uit.

De manieren waarop mensen hem vinden zijn net zo gevarieerd als het leven zelf. Soms benadert hij zelfs mensen die hij nog niet kent. "Ja, ik ken alle 300 mensen van de Afrikaanse gemeenschap. Ik hou van de vertrouwde, overzichtelijke sfeer van Sylt. Ik zou niet in Hamburg kunnen wonen." Hij ziet de korte afstanden en zijn kennis van wie hij moet benaderen voor effectieve hulp als een groot voordeel van zijn leven op Sylt. "We kunnen hier veel bereiken – ongeacht het probleem. Of iemand nu te maken heeft met discriminatie, of dat er vragen zijn over taalcursussen, scholen, banen of huisvesting. Natuurlijk kan ik alleen advies geven als het gaat om het vinden van een appartement. Ik zou graag meer willen doen op dat gebied."

>> Alle persoonlijke adviseurs <

Als je geen vragen hebt maar wel graag op Sylt wilt werken, kun je direct naar de vacaturepagina gaan via deze link:

5:16 uur – Vertrek vanaf station Langenhorn. Aankomst thuis: nooit vóór 16:00 uur. Minder dan drie uur voor de reis van haar voordeur in het idyllische Büttjebüll naar de Syltkliniek in Wenningstedt en terug? “Dat zou onrealistisch zijn. Meestal duurt het langer. Want, zonder overdrijven, er zijn niet veel dagen dat de trein helemaal vlekkeloos rijdt”, zegt Nina Krainz, die samen met haar team van twintig mensen ervoor zorgt dat gezinnen zich volledig op hun gemak voelen en tijdens hun revalidatie in de Syltkliniek gezonde maaltijden krijgen.

Nina is echter al een jaar niet meer aan het werk geweest: in januari 2023 werd ze aangereden door een auto op weg naar het treinstation van Langenhorn. Haar beenletsel geneest langzaam. "De dankbaarheid dat ik nog leef is sterker dan welk ander gevoel dan ook. Mijn kijk op het leven is veranderd ," bevestigt ze.

Wanneer het pendelen binnenkort weer begint, zal ze het, zoals altijd, met kalmte tegemoet treden. "We wonen sinds 2007 op het vasteland. Ik heb nooit spijt gehad van de beslissing om Sylt als mijn thuis te verlaten, ook al heb ik 15 jaar lang enorm genoten van het eilandleven. Maar als ik me 's avonds onderdompel in de idyllische omgeving van Büttjebüll, weet ik altijd waarom," legt Nina uit.

Wat vindt ze een enorme tijdverspilling ? "Als de trein-app zegt dat alles in orde is en ik nog steeds op het station sta te wachten. Dan kan ik 's ochtends liever een warme kop thee drinken en 's middags langer doorwerken." Ze gebruikt de reis zelf voor prettige gesprekken met medereizigers, een powernap, maar vooral voor "treinkantoor": "In die 50 minuten kan ik heerlijk plannen en organiseren."

De afgelopen tweeënhalf decennia heeft haar werk in de Sylt-kliniek haar een zinvolle invulling van haar leven gegeven. Ze zou deze levenskwaliteit voor geen goud willen ruilen. "Ik ben een opgeleide kok en kwam direct na mijn opleiding in 1992 naar Sylt, eerst naar restaurant 'Vogelkoje' en daarna naar de Sylt-kliniek. Ik kan me geen betere baan voorstellen dan die ik nu heb," bevestigt ze, terwijl ze ernaar uitkijkt om binnenkort weer aan de slag te gaan.

Naast familie, werk en vrienden is er nog een belangrijk aspect in Nina's leven , en dat was eigenlijk de reden waarom ze vijftien jaar geleden van Sylt vertrok. "Toen hadden we vijf honden, vier katten, 30 tot 40 schapen – ook voor de verzorging van onze Border Collies – en twee paarden. Veel van onze vrijetijdsbestedingen hadden met de dieren te maken – seminars en workshops. En we namen de dieren zelfs mee op vakantie. Sylt was gewoon te ver van alles af en te klein geworden voor onze dierentuin," zegt ze lachend.

Het gevolg: zij en haar man, Jörg-Eric Zarth, afkomstig uit Wenningstedt, gingen op zoek naar een boerderij op het vasteland. Na een charmante tussenperiode woont het gezin nu in de voormalige school in Büttjebüll – en aan ruimte is er zeker geen gebrek. "Toen mijn zoon jonger was, werkten sommige dagen al zijn verzorgers op Sylt. In geval van een storm, staking of andere onvoorziene omstandigheden hadden we altijd een goede reserve – je weet maar nooit," legt Nina uit.

De liefde voor het eiland komt op verschillende manieren tot uiting: meestal in rustig genieten, maar soms ook met toegewijde berichten op sociale media, met Sylt-liedjes en -gedichten, en indien nodig, nog steeds met de klassieker: het silhouet van het eiland op de achterkant van de auto. 

Alexander Heil, een vaste bezoeker van Sylt, heeft een esthetisch monument gecreëerd dat zijn diepe verbondenheid met het eiland symboliseert. Een monument dat de ziel raakt: de vader van twee kinderen fotografeert al jaren discreet de mensen rondom strand "Buhne 16" , alsof het een visueel dagboek van zijn vakanties is . Deze foto's, geplaatst tegen een adembenemende achtergrond, weerspiegelen een diepe verbondenheid in een prachtig handschrift. Nu heeft hij een selectie gepubliceerd in een XXL-koffietafelboek. Een liefdesverklaring die gewicht in de schaal legt en grotendeels geen woorden nodig heeft. Daarom spraken wij van "Naturally Sylt" met hem om te ontdekken hoe zijn band met het eiland is ontstaan.

Wauw! Je werk is grotendeels locatieonafhankelijk. Hoewel jij en je familie dol zijn op Sylt: denk je er wel eens over na om naar het eiland te verhuizen? Je hebt er veel vrienden, je bent er geworteld…
Alexander Heil: Dit is inderdaad een terugkerend gespreksonderwerp voor ons. Maar het zou natuurlijk een enorme stap zijn – met school en de kinderen. Misschien is het soms goed dat bepaalde dromen onvervuld blijven en dat je een tijdje met het verlangen leeft…

Wat is jouw tip voor mensen die het strandleven rondom "Buhne 16" in de zomer te druk vinden?
Alexander Heil: Een paar honderd meter verder naar het noorden en je hebt het strand praktisch voor jezelf, zelfs in de zomer. Of je kunt iets verder naar het zuiden gaan, naar het centrale strand: daar vind je een prachtig nudistenstrand met een fijne sfeer en een kiosk van de jongens van de "Buhne" (een lokale bar). Of misschien vind je je favoriete plekje wel ergens anders langs de 40 kilometer lange strandstrook...

Laarzen aan, hooivork en emmer klaar. Daar gaan we. Op weg naar het 'privéstrand' van het Natuurbelevingscentrum ontmoeten we Diane Seidel op deze wilde, grijze, voorlaatste dag van december. Het natuurprobleem vanochtend: "Het waterpeil is ongeveer 1,5 meter hoger dan normaal. Ondanks het lage tij kunnen we niet ver het water in," legt Diane uit. 

De bioloog, die nu op Sylt woont, wil ons graag persoonlijk voorstellen aan een immigrant uit de Waddenzee: de Japanse rotskrab , die in 2006 voor het eerst werd waargenomen door een vrijwilliger (zo werden vrijwilligers toen genoemd, nu FÖJ = Vrijwillig Ecologisch Jaar) in de Waddenzee. Het dier migreerde vanuit Japan eerst naar de oostkust van de VS, vond daar ideale omstandigheden en reisde vervolgens waarschijnlijk als verstekeling mee op een schip naar de Noordzee.

Tijdens onze zoektocht naar de rotskrab, die zich, zoals de naam al doet vermoeden, thuis voelt onder stenen, vinden we tussen de rotsen pantoffelslakken , immigranten uit 1934. "In zijn levenscyclus doorloopt hij een mannelijke fase, een neutrale fase en een vrouwelijke fase – is dat niet fantastisch?", vraagt ​​Diane, terwijl ze een schelp van een pantoffelslak vasthoudt. Haar fascinatie voor deze bijzondere wezens van de Waddenzee is meteen aanstekelijk.

Diane bericht ook over de invasieve brakwaterzeepokken , die mosselen koloniseren, en de zeewalnoot , een nieuwe kwallensoort van maximaal 10 cm groot, afkomstig uit de westelijke Atlantische Oceaan. Bezoekers kunnen de zeewalnoot zien jagen en bioluminescentie observeren op grote schermen in het bezoekerscentrum.

"Oh ja, we hebben ook een aantal exportsuccessen te melden: onze inheemse strandkrab voelt zich ook thuis in Noord-Amerika, Australië en Zuid-Afrika."