Kunst en cultuur

Het thema "antieke afbeeldingen van goden" heeft kunstenaar August Ohm jarenlang beziggehouden, en hij heeft het steeds in nieuwe variaties verkend. Al in 1998 presenteerde Wilhelm Hornbostel, destijds directeur van het Hamburgse Museum voor Kunst en Ambacht, zijn " Beelden uit de Oudheid" in een omvangrijke solotentoonstelling. Deze bestond uit een reeks, in sommige gevallen, grootformaat Grieks-Romeinse gezichten. August Ohm nam de werken van John Flaxman, geïnspireerd door de oudheid – een hoogtepunt van de klassieke tekenkunst – al vroeg op in zijn eigen collectie. In de loop der jaren groeide ook zijn eigen, kleine verzameling antiquiteiten.

De term 'oudheid' verwijst over het algemeen naar de Grieks-Romeinse oudheid, in de zin van de filosoof Bardaisan, die in de 2e eeuw na Christus zijn beschaafde wereld onderscheidde van de wereld van de barbaren en deze definieerde als een smalle zone van de Atlantische Oceaan tot India. Ten noorden en ten zuiden daarvan 'ziet niemand beeldhouwers of schilders... of dichters'.
In zijn nieuwe werken begint August Ohm met vroeg-Griekse Cycladische afgoden, waarvan de oorspronkelijke polychromie bijna volledig verloren is gegaan en waarvan de gelaatstrekken ons begrip kunnen verrijken. Gebruikmakend van modellen uit de archaïsche en klassieke periode, brengt hij de versteende marmeren beelden tot leven door middel van kleur en textuur. De androgyne gelaatstrekken van deze antieke figuren stellen ons in staat hun gezichten, bij nadere beschouwing, te interpreteren als kouroi of korai. Door onwerkelijke pigmentatie en de ritmes van een levendige of impasto-verftechniek lijken deze gezichten enerzijds los te staan ​​van de werkelijkheid; anderzijds verleent hij de afbeeldingen, door overdimensionering, abrupte kadrering en de accentuering van de verftechniek, een nieuwe directheid en aanwezigheid. De schilderijen van de kunstenaar zijn bedoeld om een ​​onderliggende spanning te creëren door de ambivalentie van vervreemding en emotionele intimiteit. De antieke figuren gaan een picturale dialoog met elkaar aan. In tegenstelling tot de talloze geïdealiseerde figuren die we op internet of op posters voorbij zien flitsen, zijn zijn oude portretten van mensen bedoeld om een ​​stimulerende dialoog met ons aan te gaan.